|
Հայկական ակումբային կյանք, ակումբային նորություններ և ֆոտո-ռեպորտաժներ: www.dj2dj.am |
Ամենորյա անհատական ռեպորտաժներ, լուսանկարներ և մեկնաբանույուններ: www.iReport.am |
filed in հասարակական on Feb.06, 2010
այս նկարն էլ օդնոկլասնիկից գտա
Խոզի, թռչնի եւ այլ կենդանական գրիպների դեմ պայքարել պետք չէ: Պայքարեք, խնդրեմ, մարդկային վիրուսների դեմ, որ ամենուր են տարածվում, վարակիչ են եւ արագ բազմացող: Դրանց ոչընչացման համար շտապ միջոցներ է պետք ձեռնարկել: Չնայած միջոցներ ձեռնարկելու համար արդեն իսկ ուշացել ենք, ողջ Հայաստանն են տիրել եւ Հայաստանից դուրս են բազմանում արդեն:
filed in Ընթերցողի խոհեր on Feb.04, 2010
Բարդ է:
Չգիտեմ` ինչ եմ ուզում ու ինչի եմ սպասում: Թվում է, թե այն, ինչ կա այժմ,դրան ես վաղուց եմ սպասել : Բայց ինչ-որ բան այն չէ…………
Դատարկ է աշխարհը: Մի պահ այն պայծառանում է. այժմյան լիությունն է պարուրում հոգիս, հաջորդ վարկյանին՝ դատարկվում անդառնալիորեն: Հոգուս խորքում նորից դատարկություն է․․․ Ավաղ, անցան այն լիության վարկյանները, երբ ցնծում էր հոգիս ու իմաստավորվել էր ամեն ինչ…
filed in պատմություններ on Feb.02, 2010
Նյարդայնացած (հաջորդ նյութում կպատմեմ ինչու) քայլում էի թբիլիսյան կամուրջներից մեկով, երբ կրկին նկատեցի (ամեն անգամ այդտեղով անցնելիս տեսնում էի) Քուր գետի ափին շարված ձկնորսներին: Այս անգամ հաստատ որոշեցի ներքեւ իջնել, խոսել նրանց հետ: Դժվարությամբ հասա նրանց մոտ, քանի որ Թբիլիսիում մեծ փողոց անցնելն այնքան էլ հեշտ գործ չէ. վարորդները չափից ավելի “քաղաքակիրթ” են:
Մոտեցա շարքի ծայրում կանգնած որսորդին, ներկայացա ռուսերենով. ասացի, որ հայաստանցի եմ… միանգամից պատասխանեց. “Բա հայերեն խոսիր”:
filed in լուսանկարներ on Feb.02, 2010
I saw it and wanted to be there...
so warm...
The Armenian church...very mistic
filed in հասարակական on Jan.27, 2010
Այս այցեքարտը դրված էր գործընկերներիցս մեկի աշխատասեղանին: Սկզբում մտածեցի` գործընկերս այս ինչ օրն է ընկել, բայց հետո պարզվեց, որ այցետոմսն անհրաժեշտ էր նրան նյութ գրելու համար: [Read the rest of this entry...]
filed in Ընթերցողի խոհեր, երիտասարդություն on Jan.25, 2010
Facebook-ով պատահաբար ընկերուհուս գտա: Շատ վաղուց հետը չէի խոսել, մի 7 ամիս: Ո՞նց ես, 
ի՞նչ նորություն կա,- հարցրի:
- Արտյոմն էր հիվանդացել, գնացի, տեսա:
Արտյոմն ընկերուհուս` Աննայի, նախկին ընկերն է: Երեք տարի ընկերություն էին անում, հետո բաժանվեցին: Արտյոմը լքեց նրան, Աննան բավականին երկար ժամանակ ուշքի չէր գալիս:
- Ինչի՞ ես գնացել, քեզ պետք է՞ր:
filed in երիտասարդություն, մշակութային on Jan.25, 2010
Եւ ինձ չթվաց.
ամեն ինչ նույնն էր. շներ էին բակում…
ես խաղում էի իրական մի խաղ
ու համոզված էի` աշխարհն եմ կիսում:
Նման անկոշիկ մի երեխայի
սահմանն էի գծում միայն ավազին.
ես ինձ ներել էի չափից ավելի…
filed in պատմություններ on Jan.24, 2010
քանի որ Անահիտին պատահաբար հանդիպեցի, ձեռքիս տակ եղած միակ նկարող միջոցը հեռախոսն էր
Քույրս իրենից տարիքով մեծ մի ընկերուհի ունի` Անահիտ անունով: Միշտ պատմում էր, որ Անահիտը մինչ 1998-ը ուղեկցորդուհի (ստյուարդես) է եղել…
Երկու օր առաջ հանդիպեցի Անահիտին․ դե, գիտեք, որ ինքնաթիռներն իմ պատրանքն են… ինչպես կարող էի առիթը բաց թողնել․․․ հարցրի․
- Ստյուարդես եք չէ՞ եղել․․․
- Հա․․․
- Փաստորեն թռչել գիտեք․․․
- (ժպիտ) հա․․․ ասում են 92 տարի օդում եմ եղել․․․
- Էդ ո՞նց։
- 20 տարի իրոք օդում եմ եղել, բայց մեր ստաժը քառապատկում են․․․ 20 տարեկանից աշխատում էի․ ԽՍՀՄ-ի տարածքի բոլոր թռիչքներով մենք էինք թռչում․ ստացվում էր այնպես, որ ես օդում ավելի շատ էի լինում, քան գետնին։ Տանը կարող էի լինել օրական 6 ժամ․ այդ ընթացքում էլ շորերս էի փոխում ու կրկին վազում օդանավակայան։
filed in երիտասարդություն, մշակութային on Jan.18, 2010
Վերջերս նամակ ստացա ինձ ծանոթ լրագրող Նշան Աբասյանից, ով ասաց, որ հետաքրքիր հարցազրույց ունի բլոգիս համար: Շնորհակալություն եմ հայտնում Նշանին, որ իր զրույցը ներկայացնում է նաեւ Սարդի ընթերցողին:
Դավիթ Բալասանյանի հետ ես ծանոթացել եմ ինտերնետային սոցիալական ցանցերից մեկում, որտեղ էլ շուրջ մեկ տարի է` առիթ ենք ունենում զրուցելու արվեստի, մարդկանց, մեր ներքին որոնումների և շատ ու շատ նման «անսովոր» հարցերի շուրջ: Մեկ-երկու անգամ ընկերներով էլ ենք «հավաքվել», սուրճ խմել, զրուցել: Բայց այն երկխոսությունը, որ ներկայացնելու եմ, տեղի է ունեցել ոչ թե այդ հանդիպումներից ինչ-որ մեկի ժամանակ կամ հարցազրույցի պաշտոնական հրավերով, այլ դարձյալ նույն ցանցում` էքսպրոմտ կերպով:
Եվ այսպես` սկսում ենք շատ սովորական նախաբանով:
filed in Ընթերցողի խոհեր, երիտասարդություն on Jan.13, 2010
Այսօր նաեւ մտածում եմ հասարակության լինել-չլինելու մասին. փորձում եմ հասկանալ, թե երթուղայինի ապակիներից այն կողմ ինչն է այդքան հրապուրիչ… Ահա եւ փողոցում վառվում են ամանորյա պարզ ու ձանձրակի լույսերը… դեպի անսահմանափակություն տանող այս ճանապարհն անչափ հաճելի է ինձ թվում: Անսահմանափակությո°ւնն է պատճառը, թե° միօրինակությունից եմ հոգնել:
Տաղտկալի է վարորդի բույրը եւ ռաբիս երաժշտության ականջս շոյելը…էլ չեմ ասում, էր մեքնան հին էր, մերկ ու ծերացած… դեռ կա°ն մարդիկ, որոնք չեն վախենում մեքենաներից… ու պահը կրկին առաջվանն էր…ես էլ էի առաջվանը, միայն մի տարբերությամբ. անչափ հոգնատանջ էի: