ՍԱՐԴ ԲԼՈԳ

Հայրս դեռ 90-ականներին խիստ քննադատում էր Ռուսաստան գաղթող մեր բոլոր բարեկամներին. “Բա որ Ռուսաստանում էլ փողերը պրծավ, էդ ժամանակ ո՞ւր են վազելու: Բա էս երկրում մեկը չմնա՞: Մարդիկ կռվում, հող են պահում, որ իրենք մեռնելուց ասեն ինձ տարեք մեր հայրենի հողում թաղե՞ք”: Ես այդ ժամանակ ամբողջովին համամիտ էի նրա հետ ու համոզված էի, որ ով ուր էլ գնա, մենք կշարունակենք ապրել մեր երկրում` ինչպիսին էլ այն լինի:

Հորս մահից ամիսներ են անցել. մեր ընտանիքի 50 տոկոսն այսօր արտագաղթելու է: Չգիտեմ` հայրս ինչ կասեր այս դեպքում:

Հ. Գ. Բարի ճանապարհ արտագաղթողներին, մենք ապահով Հայաստանում ենք, կդիմանանք:

Share on Facebook

“Պանարմենիան մեդիա հոլդինգ”-ին պատկանող Արմենիա հեռուստաընկերության նկարահանած տեսահոլովակն ինձ էսօր ավելի շատ ցավ պատճառեց, քան 1915-ին իրականացված ցեղասպանությունը։ Ո՞րն է եղել ձեր նպատակը այ Արմենիայի մասսա (ուրիշ ավելի նորմալ տարբերակ չեմ գտնում նրանց դիմելու) էս տեսահոլովակը նկարելու, ո՞րը։ Ի՞նչ նպատակով եք էդ փողոցային խուժան տոնով երգացնում փողոցային “արվեստի” ներկայացուցիչ Հ․Տ-Մ․Տ․ Հայկո-Միշոներին։ Ինչի՞ համար եք էդ դերասան-երգչուհի աղջիկներին դրել տեսախցիկի առաջ, խնդրել լաչառություն անեն, աչքները լցնեն, աղոթեն, լավ ա՝ ծնկի չեք իջեցրել։

Բա ինչո՞ւ ամեն օր տենց լաչառություն չեք անում, աղոթում, հոխորտում, ու իմաստալից աչքերի արտահայտություն ընդունում՝ ներկայիս Հայաստանի Հանրապետությունում ապրող 3 միլիոն հայերին (ծեր, երեխա, կանայք, տղամարդիկ, երիտասարդներ) հոգեպես բռնաբարելու ու ցեղասպանելու համար։

Սա էլ էդ տեսահոլովակը, դիտեք եւ ցեղասպանվեք

watch?v=DRynAuOsZXQ

Share on Facebook

Ֆեյսբուքում հայտնվող “Օգնենք 3-ամյա փոքրիկին”, “Օգնենք արվեստագետին”, “Օգնենք ազատամարտիկին” նախաձեռնությունները տեսնելով` մեր կառավարությունը` բոլոր նախարարներով ու Տիգրան Սարգսյանով հանդերձ ամոթից պիտի գետինը մտնի: Լավ, մի քանի եզակի դեպքերում էս երեւույթը կարելի էր համարել բարեգործություն, բայց մեր գերատեսչություններն արդեն տեղն իմացել են կարծես թե: Որոշել են էնքան գործ չանել, մինչեւ մարդկանց հասցնեն անելանելի դրության ու ստիպեն, որ ամաչելով հաշվեհամար բացեն ու գումար խնդրեն օրվա հացով ապրող մյուս քաղաքացիներից:

Ես հիշում եմ, վերջերս գրում էի լեյկոզով հիվանդ մի երեխայի մասին, ում հայրն անընդհատ նշում էր, որ այլ ելք չունի, բայց շատ է ամաչում մարդկանցից փող խնդրելուց: Եւ ես հասկանում էի նրան, քանի որ եթե վաղը հիվանդանոց ընկնեմ ու փող չունենամ բուժվելու, ամոթից կմեռնեմ` իմ անունով հաշվեհամար բացելու ու փող խնդրելու մտքից: Read the rest of this entry »

Share on Facebook

Դպրոցական տարիքում ապրիլի 1-ին ամենաշատը սպասում էին մեր դասարանի ստախոսները` նրանք, ովքեր ամեն օր էին ստում ու առանձնակի հաճույք էին ստանում դրանից` կարծելով, թե դիմացինին հիմարեցնում են: Ապրիլի 1-ը նրանց համար իրականում յուրօրինակ օր էր: Նրանք այդ օրը հրապարակայնորեն անում էին այն, ինչը միշտ ներքուստ ու գաղտնի են արել` մի տարբերությամբ, որ եթե նախկինում այդ արարքի համար կդատապարտվեին, ապա ապրիլի 1-ին ստելը կառաջացներ բոլորի հրճվանքը` նույնիսկ ուսուցիչների:

Ի դեպ` մեր դասարանի, բակի, փոքրիկ քաղաքի մեծ մասն էին սիրում ստելու օրը: Ես էլ մի բան հորինում, ստում էի (հաճախ անհաջող)` հետ չմնալու համար, բայց էդ օրն էդպես էլ չսիրեցի: Ինձ թվում էր` բոլորն իրականում ստախոս են, պաշտում են ստելը, հաճույք են ստանում ուրիշներին խաբելուց, բայց այդ մասին արտահայտվում են միայն ապրիլի մեկին:

Համատարած ստի ու հրճվանքի մթնոլորտը շարունակվում ա նաեւ այսօր: Այն լրատվամիջոցները, որոնք միշտ ստել են գաղտնի, այսօր չկարողացան զսպել իրենց: Կեսգիշերից հետո մրցույթ է լրատվամիջոցների միջեւ, թե “ով այնպիսի սուտ կասի”, որ ավելի շատ քլիք ու լայք հավաքի: Ուղղակի դժվար թե խմբագիրներն իրենց “թագավորության կեսը” տան: Նրանք շատ-շատ հրճվող ուսուցչի դերում են:

Կուզեմ, որ ամեն օր ապրիլի մեկ լինի, միայն թե բոլոր ստախոս լրատվամիջոցներն իրենց սուտ լուրերի տակ էդքան պատրաստակամորեն գրեն միակ ճշմարտությունը. “Ապրիլմեկյան կատակ – մենք խաբում ենք ձեզ”:

Հ.Գ. Իրականում, էնքան զզված եմ էս ստի ու հրճվանքի մթնոլորտից, որ հավես չարեցի մի նորմալ գրեմ: Ու թույլ շարադրված միտքս կհասկանան նրանք, ովքեր դեռ մանկուց չեն սիրել ապրիլմեկյան հրճվանքներն ու կատակները:

Share on Facebook

Երեկ միգուցե կարդացել եք “Հեղափոխական լիդեր, թե խեղճ քաղաքացի` Րաֆֆի” գրառումս, որտեղ ներառել էի նաեւ Րաֆֆու այս լուսանկարը: Առավոտյան արթնացա, տեսա, որ ֆեյսբուքում ահագին մարդիկ լուսանկարս հրապարակել էին` reshare-ով հղում տալով Մարինե Պետրոսյանին: Երբ Մարինեի մոտ նայեցի լուսանկարը, տեսա, որ նա բլոգից save as ա արել, պահել համակարգչում, հետո իր իսկ անունից դրել ֆեյսբուքում: Լավ, իմ գրած տեքստը կարող էր դուր չգալ նրան, բայց եթե լուսանկարը դուրը եկել է, հանգիստ կարող էր նման կերպ հրապարակել` միայն թե հղում անելով բլոգին, մանավանդ, երբ մարդը հստակ գիտի` որտեղից ա վերցնում:

Մարինեին քոմենթի միջոցով շատ քաղաքավարի հարցրեցի.

- Լուսանկարը ձերն է?

- Չէ,-եղավ պատասխանը:

- Բա ինչի հղում չեք դրել, որ վերցրել եք sard.hetq.am-ից:

- Ես սարդից չեմ վերցրել: Որտեղից որ վերցրել եմ, հետը տեքստ կար դրված, որի հետ համաձայն չէի, դրա համար միայն լուսանկարն եմ վերցրել:

- Իսկ որտեղից եք վերցրել?

Պատասխանելու փոխարեն Մարինեն ջնջեց մեր այս ամբողջ խոսակցությունը եւ մի քոմենթ ավելացրեց` էս լուսանկարը վերցված ա ՍԱՐԴ ԲԼՈԳԻՑ: Էն որ ուզում էր ասել` էլ մի զզվացրու էլի, լավ եմ արել, գողացել եմ: Բայց դե էլ բան չասեցի, սուս-փուս ինձ համար սկսեցի ավելացնել “լուսանկարը sard.hetq.am-ի” գրությունը բոլոր լուսանկարների տակ, որոնք reshare էին արվել Մարինեից: Ներքուստ զարմացած էի, որ ստեղծագործող, գրող մարդը էդքան անփութորեն ու անտարբերորեն է մոտենում հեղինակային իրավունքին..

Reshare անողներից մեկն էլ Վահան Արծրունին էր, որտեղ եւս զուտ դրեցի “լուսանկարը` sard.hetq.am-ի” ստորագրությունը, ինչն Արծրունուն չափազանց զայրացրեց: Read the rest of this entry »

Share on Facebook

Վերջանում է հացադուլիս առաջին օրը. որեւէ ցավ, որեւէ տհաճ վիճակ չեմ ունեցել եւ ողջ օրս անց եմ կացրել Ազատության հրապարակում` նստած, կանգնած, քայլելով, թեյելով ու խոսելով: Հացադուլի որոշման գնացի զուտ խղճիս թելադրանքով, քանի որ երբ որեւէ մեկը իմ երկրի ապագայի համար իրեն զոհում է ինչ-որ տեղ, ես չեմ կարող կողքով անցնել, նայել վրան` կարծես թանգարանային նմուշ ու ճեմելով մտնել սրճարան, մի լավ բտվել, արարքները քննարկել, խմելուց հետո տուն գնալ ու մոնիտորի դիմաց նստել, մեծ-մեծ ստատուսներ գրել ցրտին սովից ու սառնությունից տառապող մարդու մասին. դա ես տգիտություն ու սերժություն եմ համարում: Էս պահին ես էլ մի բան արած եմ համարում ինձ, եթե հացադուլն է պայքարի ձեւ ընտրվում: Սա իմ ընկալումը Ազատության հրապարակում նստած ՀՀ քաղաքացի Րաֆֆի Հովհաննիսյանի մասին:

Read the rest of this entry »

Share on Facebook

Սատկած շան պես ընկած եմ. երբ մտածում էի, որ ահագին ազնիվ մարդ եմ ու ահագին էլ պրոֆեսիոնալ, իմ նմանները հաստատ պետք կլինեն Երեւանում, հայտնվեցի հենց այստեղ` մեր քաղաքում: Ես պետք չեմ այստեղ. ամեն ինչ արդեն վաճառվել ա կամ վերածվել տան: Աշխատատեղը տուն ա, տունն աշխատավայր հիմա: Ես պետք չեմ էդ հարաբերություններում ՈՉ ՈՔԻ:

Էս ամիսն էլ հրաժեշտի ամիս դուր եկավ: Ամեն օր սիրելիիս տեսնում եմ, մտածում ենք միասին, իրար նայում, ուժ տալիս, գրկում, միասին քնում, առավոտյան արթնանում, նայում իրար աչքերի ու խոստովանում, որ կկարոտենք..որ մի քանի օրից նա կդառնա ռուսաստանաբնակ, նա միգուցե գտնի իրեն մի տեղ ու նա զզվել ա ստեղ իրեն չգտնելուց, ես էլ եմ զզվել..

Տանը եղբայրս ա հայտնում, որ ռուսաստանաբնակ պիտի դառնա շուտով. ես ասում եմ` բայց պիտի պայքարեինք……ում հետ, Րաֆիի? պատասխան չունեմ, բայց մի գնացեք..մի գնացեք..

ափսոսում եմ, որ պիտի կարդաք իմ էսքան անձնական ցավը, բայց կարդացեք, քանի դեռ էնքան չկանք, որ պայքարենք…վաղն էս ցավը ձեր սրտերում էլ ա լինելու

Share on Facebook

by Ani Hovhannisyan

Share on Facebook

Մեկ-մեկ երբ զգում եմ` հոգնելուց արդեն հոգնել եմ, հենց էդ ժամանակ ա, որ ինձ օգնության են գալիս ԿԳ նախարար Աշոտյանի ստատուսները: Օրհնվեր էն սհաթը, որ ես քեզ անդամագրվեցի ֆեյսբուքում, Աշոտյան, լուրջ ապրես: Թքած, որ էնքան վատ նախարար ես, որ ԵՊՀ բակալավրիս կոչումը եվրոպական ու նույնիսկ Նոր Զելանդիայի կրթական հանձնաժողովները համարում են “ՈՉԻՆՉ”, թքած, որ էնքան լավ նախարար ես, որ ամբողջ օրը ստատուս ես դնում, թե նախագահի թեկնածուները դպրոց ու բուհ չեն մտնելու, բայց դրա փոխարեն մանկավարժ մորս ստիպում են ընտրել քո թեկնածուին, թքած… բայց քո էդ ստատուսների համար նույնիսկ արժի համակրել քեզ :ՃՃՃ

Ու թքած, որ էս միջավայրում ու էս երկրում ամեն ինչ էնքան ոռի ա, որ դիմադիր, ընդիմադիր, դրանց միջադիր..սաղ նույն բանն են դարձել:

Ներքեւում ներառում եմ Աշոտյանի ստատուսը` քոմենթներով հանդերձ, որպեսզի հասկանաք, թե ինչն ինձ էս օրով էսքան բացեց

Read the rest of this entry »

Share on Facebook

by Tim Nyberg

Էսօր միտքս հնարավորինս շատ կեղտոտվեց. ինքնապաշտպանություն էր: Երբ աղբանոցում երկար ես մնում, բնականորեն հոտը քեզ էլ է կպնում, որ չխեղդվես: Հետո սկսում ես քո վրայի հոտն էլ չզգալ, առավել սուր հոտերի կարիք ես ունենում ու ինքնապաշտպանվում: Երբեք էլ չեմ կարողացել այլաբանորեն խոսել: Ստիպված պիտի մի պատմություն հորինեմ, որ հասկանաք` ասածս ինչ է:

..մի քիչ մտածելուց հետո հասկանում եմ, որ հորինել էլ չեմ կարողանում:

Share on Facebook