Գուրգեն պապին

Մեր բակում բոլորն իրենց ծառերը ցանկապատել ու ձյութել էին, որ պտուղները չգողանանք: Ցանկապատները մեզ համար ոչինչ էին. երեկոյան 8-ից հետո, դուրս էինք գալիս «աբլավի»: Ծառ չէր մնում, որ չթալանեինք, իսկ բռնվելիս` հրոսակախմբի պես այս ու այն կողմ էինք փախչում: Պատահում էր, որ թալան էի կազմակերպում հենց մեր ծառերի վրա: Քանի որ ծնողներս արդեն ինտերնետ ունեն ու կարդալու են գրածս, երեւի կներեն ինձ:) Ես սիրում էի հանցագործություններ անել. միշտ կանգնում էի մաֆիայի գլխին: Հեշտ բան չէր. ծեծն ու ամոթանքը միշտ ես էի ուտում: Տանը հանգիստ էի. ոչ իմ տարիքի, ոչ էլ իմ խելքի մարդ կար, որ ինքնարտահայտվեի: Իսկ այ փողոցում` իմ սիրելի հրոսակախումբը…

Մի ծառ կար, որին երբեք չէինք դիպչում եւ մի տուն կար, որի դարպասին քարերով չէինք խփում…իմ սիրելի Գուրգեն պապի: Նա ապրում էր հիվանդ ու ծեր կնոջ հետ, ունեցած-չունեցածը մի տանձի ծառ էր, որի կողքին երբեք էլ ցանկապատ չքաշեց: Իսկ մենք երբեք էլ այդ ծառի բերքը չգողացանք: Գուրգեն պապին մի ավտոտնակ էլ ուներ, որտեղից ամեն օր անդադար դըխկ ու չըխկի ձայն էր գալիս: Սիսիանցիների տներում դեռեւս Գուրգեն պապիի սարքած վառարաններն ու դույլերը կան: Երբ հոգնում էր իր ժեշտերի ձայնից, դուրս էր գալիս, հենվում էր փայտե բարձր սեղանին ու հետեւում մեր խաղին:

Մենք միշտ նախընտրում էինք Գուրգեն պապիի տանձի ծառի տակ խաղալ, քանի որ դա միակ տեղն էր, որտեղ կարող էիր բարի լինել, որտեղ կարող էիր մեղու թաղել, քար տաշել, մամայից գողացած շրթներկով քարին գրել «Մեղու Մեղվի Մեղրյան» ու թաղել: Իսկ Գուրգեն պապին կգար, կասեր` էս խի՞ եք լացում, էրեխեք:
- Մեղուն մեռավ:
- Թե՞ սպանեցիք, անպիտաններ:
- Չէ, Գուրգեն պապի, մեռավ:
- Քելեխն ո՞վ է տալու:
- Եսիմ:
- Էս 30 դրամը վերցրեք, գնացեք կոնֆետ առեք, բերեք հավասար բաժանեք, նստեք, մեղվի քելեխն արեք:
Ուռաաաա, Փափիոոոոն, թռանք կռիս Կիմայի խանութ: Կոնֆետն առնում, բերում էինք Գուրգեն պապիի մոտ, ասում էինք` դե բաժանեք, քելեխը տանք, Գուրգեն պապի:
- Անի, դու արդար ես, դու բաժանի:
Աշխարհով մեկ եղած, որ ես արդար եմ, բաժանում էի, ամեն մեկիս մի շատ փոքր կտոր, Գուրգեն պապիին` ամենամեծ կտորը: Գուրգեն պապին չէր ուտում, ես նորից իր կտորն էի բաժանում մեր մեջ ու քելեխը տրված է:
Խելոք լինելու օրերին ցատկապարան էինք խաղում: Գուրգեն պապիի ծառի տակ թռնելը հարմար չէր, գալիս էինք մեր տան կողմը խաղալու: Իսկ Գուրգեն պապին` հա դըխկ ու չըխկ: Մեկ էլ հենց ձայնը չէր լսվում, տեսնում էինք` ձեռքերը գոգնոցին խփելով դուրս է գալիս ավտոտնակից, որ հենվի փայտե սեղանին, հետներս խոսի: Տեսնում էր` հեռու ենք, դանդաղ քայլելով գալիս էր դեպի մեզ:
- Հն, հիմա ի՞նչ եք անում:
- Պարան ենք թռնում, Գուրգեն պապի:
- Աշխատեք, աշխատեք…մարդ պիտի էնքան աշխատի, որ հաց ուտելիս քունը տանի, որ հանկարծ հիմար բաների մասին չմտածի…աշխատեք:
Շաբաթ-կիրակի օրերին Գուրգեն պապիենց տան դիմաց մի կապույտ մեքենա էր կանգնում: Նրան իր թոռներն էին այցելում` մի քանի րոպեով: Նա դրանից չէր էլ ուրախանում: Լուռ բացում էր դարպասի դուռը, թոռներին ներս թողնում, հետո նույն կերպ ճանապարհում ու լուռ փակում դուռը: Էդ օրերին Գուրգեն պապին դադարեցնում էր դըխկ ու չըխկը. տանն էր անցկացնում օրը, խնամում կնոջը:
Գուրգեն պապին ու մենք ապրում էինք այնտեղ, որտեղ ոչ ոքի ոտքն այդպես էլ չմտավ: Ոչ ոք այդպես էլ չիմացավ, թե ինչքան երջանկություն կար մեր աշխարհում..
Մի քանի տարի առաջ Գուրգեն պապիի դըխկ ու չըխկն ընդմիշտ կտրվեց…Տանձի ծառը դեռ շարունակում է դեմքս հիշել, իսկ ինքը` Գուրգեն պապին, հենց հիմա էլ կողքիս նստած` հետեւում է ինձ:

Tags: ,

Comments are closed.