Էփո ձյաձյան թող չգա

Հեղ` Փառանձեմ Հովհաննիսյան

Առաջին օրը եկավ Էփո ձյաձյան՝ Անուշ տոտայի ձեռքը բռնած, էնքան նման էր ինձ՝ մամաս ձեռքս բռնած մանկապարտեզ տանելուց, իսկ որ ճիշտն ասեմ սկի չեմ հիշում, թե մամաս ոնց էր ինձ մանկապարտեզ տանում… Էփո ձյաձյան, ինքը լուռ էր, լուռ շուրջը նստած բոլորի պես, հինգ, տասը րոպե նստեց, վեր կացավ, արդեն ինքը բռնեց Անուշ տոտայի ձեռքը, ուժ չունեցող տղամարդու հայացքով, որ սովորաբար ունենում են սերիալների բանտում հայտնվածները, կնոջը հուշեց, որ լավ կլինի գնան, հետո ոտքից գլուխ չափեց եկած տեղը, հաստատ մտքում ասաց՝ վաղն էլ կգամ… Մտքում խոսքի տերն էր. Վաղը էլի եկավ, առանց կնոջ եկավ, դժվար կնոջ բացակայության պատճառով ներս չմտավ, ուղղակի չմտավ, դրսում կանգնեց մինչև բոլորը դուրս եկան, էդ բոլորը ոնց որ Էփո ձյաձյայի աչքի գրողները լինեին, ամենալուռը ինքն էր, սուս ու փուս եկավ մինչև բարձր էդ թումբը, հետո իջավ բոլորի պես, երեկվա պես նայեց, նայեց, մի պահ մտքում ասաց՝ վաղը էլի կգամ, հետո մտափոխվեց շատ արագ, ասաց՝ էլ երբեք չեմ գա, չես տեսնի ինձ երբեք: Ես լինեի իրա փոխարեն մտքիս կստիպեի, որ ասեր՝ ես քեզ երբեք չեմ տեսնի, իսկ դու ոնց էլ լինի մի տեղից կտեսնես ինձ: Մի բան համոզում էր հավատալ՝ Էփո ձյաձյան վաղն էլ կգա, թող գա, թեկուզ լինի լուռ, թեկուզ կնոջ ձեռքը բռնի ու տասը րոպեից գնա, բայց գա…

Վաղը չեկավ, մյուս օրվա վաղն էլ չեկավ, էլ ոչ մի վաղ չեկավ:
Ով էր սուտ տեղը ասել, թե իմ մահվան օրը կիջնի լռություն, ոչ մեկի մահվան օրն էլ լռություն չի իջնում, էդ բոլորը գալիս, շուխուռ են անում, նստարան են տանում-բերում, սեղան դնում, վրան կարմիր շոր փռում, չեն լռում, ոչ մեկը չի լռում, լռություն իջնում է թերևս միայն մեռնողի հույսերում, թե իր մահվան օրը կիջնի լռություն: Ամենից շատ Էփո ձյաձյային էի սպասում, որ էլի կգա, մի քանի բան էլ կպատմի, բայց չեկավ (ուզում եմ գոնե կինը թույլատրած չլինի, բայց տենց չի): Էս հարևանները սաղ եկան հաջորդ բոլոր օրերին, գալիս են իբր քեզ շեղելու, նստում էնքան են մեռելից խոսում, որ մտածում ես՝ հեսա էն վերևի գերեզմանից կիջնի, կասի՝ դե բոլ ա էլի , ու տենց չկա լռություն… Չէ կա մի լռություն, իմ լռությունից էլ բարձր, հորս մանկության ընկեր Էփո ձյաձյայի ներսում միայն լռություն է, ինքը ոչ մի վաղ էլ չի գա, պետք էլ չի գա, չեմ ուզում տեսնել նրա աչքերը, 60 տարվա վաղեմության աչքեր, 60 տարվա հուշեր մեջը, ու հերս իրա աչքերի մեջ լիքը-լիքը տեղերում, մի քանի օրվա արցունք, ուրիշ լռություն… գործերիդ գնա Էփո ձյաձյա, չգաս էլ, թող իմ ուրիշ դատարկության կողքին քո սովորական լռությունը չլինի: Կյանք ա, շարունակվում ա, ապրողներիս համար մեռնողի վիշտը խորթ ա, ոչ մեկս չենք հասկանա՝ ինչ ա զգում հիմա հերս, ուրիշ մեռածներ, ու ոչ ոք հիմա չի զգա՝ ինչ ա զգում մանկության ընկերը, ով գոնե էդ մարդուն ճաաչածս իմ տարիներից ի վեր հորս խնդրում էր, որ դպրոցական տարիների նկարներից պատռի էն մեկը՝ Էփո ձյաձյայի ճղած տրուսիկով նկարը… չճղեց
Հ.Գ. Ու ամեն մեռնողի հետ հասկանում ես՝ քո մեռնելու օրն էլ է գալու, ու մեջդ ուրիշ դատարկության չափ լիքը բան ա հավաքվում, բայց միշտ մտածում ես ավելի շատ ու ավելի ուրիշ, քան գրում, իսկ ամենամոտ հարազատի մահի հետ ավելի ու ավելի ես վախենում մահից, ավելի ու ավելի շատ հարցեր ունենում, զգում՝ ապրում ենք մեռնելու համար…

Comments are closed.