Archive for the ‘երիտասարդություն’ Category

«Կարո՞ղ է դուք իմանաք` որտեղ է Քադաֆին»

Thursday, October 6th, 2011

Էլի ուշացա: Պայուսակս եմ լցնում այն ամենը, ինչն այդ պահին ընկնում է աչքիս, մտքումս ինչ ասես ասում եմ Մարկ Ցուկենբերգին ֆեյսբուք հիվանդությամբ բոլորիս վարակելու համար, ու ինձ դուրս եմ նետում տանից…

Կանգառում…

Էս 64-ը, ժողովուրդ ջան, գալիս է 15 րոպեն մեկ: Մեր բախտն էլ էդպես է բերել: Գոնե մի ալտերնատիվ միկրոավտոբուս էլ լիներ, թե չէ ես ինձ արդեն կանգառի սյուն եմ զգում կամ էլ լուսացույց:

Հիմա ինչ, գալո՞ւ ես 64 ջան: Ըհն, եկավ… էնպես էլ նազանքով ու դանդաղ է գալիս, ոնց որ բալետ պարի: Վերջապես…ինձ ներս եմ գցում ու ինչպես միշտ` ուժս չի հերիքում, որ դուռը փակեմ…մունաթախառը նկատողություն վարորդի կողմից, թե դուռը չի փակվել:  Ինչքան ուժ ունեմ գործադրում եմ. դուռը արդեն փակ է, բայց վարորդն էլի դժգոհ է, փաստորեն հիմա էլ դուռը ջարդելու գործով էի զբաղված: (more…)

«Եվրո տատիկն» ու Այգեստանի տղամարդիկ

Wednesday, October 5th, 2011

Տունս այնքան մոտ է համալսարանին, որ կարող եմ ճանապարհին ոչինչ չնկատել բացի քայլերիս քանակից:
Բայց…

Այդ «եվրո տատիկը», որին հանդիպում եմ մասնաշենքից դուրս գալիս… Ինչպես եմ վատ զգում, որ
ինձնից փող չի ուզում… Մուրացկանության նոր մշակույթ. բերան չցավեցնել նիհար դրամապանակներից
փող պոկելու համար, ունենալ մշտական հաճախորդներ ու նրանցից վերցնել հազար դրամից ոչ պակաս
գումար:

Իսկ այդ մշտական հաճախորդները «եվրո տատիկին» եվրոներ են նվիրում այն նույն հոգեբանությամբ,
որը նրանց ձեռքից բռնել ու տարել է համալսարանի «ամենաթանկանոց» ֆակուլտետը, գնել է տալիս
ամենակարմիր դիպլոմը ու ամենասև ջիպը… Եթե կա ամեն ինչի էլիտար տարբերակը, պետք է լինի նաև
մուրացկանինը, և հորինվել է «եվրո տատիկը»…

(more…)

Ճանապարհ

Thursday, September 29th, 2011

Հեռախոսի զանգից արթնանում եմ:

-Բարև, էս չե՞ս գալիս դասի:

Նայում եմ ժամին 11:30 է.
- Ինչի, 14:30 չի՞ դասը:

- Չէ, այսօր երեքշաբթի է, 13:00-ին:

-Վաաայ…, լավ, գալիս եմ, սպասի’ր:

Նորից խառնել եմ դասաժամերը: Առհասարակ, ինչ դասերը մեկ ժամ ուշ են սկսվում , միշտ խառնում եմ. անցյալ անգամ էլ շուտ էի գնացել: Ասում են` մարդու օրգանիզմն իր ներքին ժամն ունի, որը չպետք է խախտել (ինչևէ, կրթության նախարարն այդ առաջարկն անելիս դա հաշվի չէր առել): Արագ-արագ հագնվում, պատրաստվում ու դուրս եմ գալիս: Ճանապարհին ինչ ասես չեմ ասում քաղաքապետին, որ երթուղայիները քաղաքի ծայրում են, այդքան հեռու են (հեռու մեր տնից): Այնքան եմ գնացել-եկել այս ճանապարհով, որ մտքերով եսիմ ուր եմ, իսկ ոտքերս արագ-արագ ինձ տանում են, ակամայից մտաբերում եմ սևակյան խոսքերը . «իսկ ոտքերիցս բարի բա~ն, չկա»…Եվ իրոք, ինչքան բարի են իմ ոտքերը, որ ներում են իմ քնկոտությունն ու ինձ այդպես արագ տանում են դեպի երթուղայինները: Իսկ պատկերացնո՞ւմ եք, որ մարմնի ամեն մաս «ինքնիշխան» լիներ, ու ոտքերը ճամփի կեսին կանգնեին, ու ասեին` չենք գնու~մ…Այ պետությունն էլ պետք է լինի մեկ մարմնի պես, միասնական:

Ահա հասնում եմ: Ընկերունիս մի փոքր ջղայինացած հոնքերի տակից այնպես է ինձ նայում , ասես ուր որ է պիտի հարձակվի վրաս, բայց գիտեմ, չի զայրանա. սովոր է:

(more…)

Օրագիր Կամբոջայից

Friday, June 17th, 2011

Օրագիր կամբոջայից-1

Ну вот, на weekend я поехала в ценр: в Пном Пен! гоетиш велосипедится, блин, очень сложно… ну сами знаете так как у нас в Армении тоже не легко с великом.

Такси тоже очень веселое, прикрепленный вагончик мопеду, называется ТУК-ТУК… очень ржачное название, прям как молотком по голове! :P

(more…)

Կարեւոր է, արձագանքե՛ք

Saturday, March 5th, 2011

Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցի մանկապիղծ ուսուցչի պատմությունը անտարբեր չթողեց գրեթե ոչ մեկի, սակայն քչերն են հետաքրքրվում  նրա կողմից բռնության զոհ դարձած աղջիկների ճակատագրով:

Այդ դպրոցում տիրող հանցագործ միջավայրը բացահայտած աղջիկներից մեկն այսօր ինքնասպանության շեմին է, եւ ոչ ոք չկա նրա կողքը, որպեսզի հետ պահի նրան այդ քայլից:

Անիին (անունը փոխված է) ճանաչեցի, երբ նա դեռ 15 տարեկան էր: Ապրում եւ սովորում էր Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցում: Դպրոցը նախատեսված է մտավոր թերզարգացում ունեցող երեխաների համար, իսկ Անին այստեղ հայտնվել էր սոցիալական պայմանների պատճառով: Մայրը, չկարողանալով կերակրել աղջկան, նրան ուղարկել էր հատուկ դպրոց, որտեղ Անին սեռական բռնության էր ենթարկվել ուսուցիչ Լեւոն Ավագյանի կողմից:

Թե ուսուցչի անառակաբարո գործողությունները, թե դրանց մասին մամուլի հրապարակումները սթրեսի էին ենթարկել աղջկան: Բացի այդ, Անիի կենսագրության մեջ դաջվել է այն, որ նա ավարտել է, իր խոսքով, «դոդերի դպրոցը»: Հատուկ դպրոցի բոլոր սաների ուղեղներում անջնջելի հետք է թողել այն գիտակցումը, որ իրենք «աննորմալ են»: Թե Անին, թե դպրոցի մյուս աղջիկները մշտապես այն բարդույթն են ունեցել, թե «նորմալ տղեն իրենց չի ուզի», մանավանդ, որ իրենք սեռական բռնության են ենթարկվել:

(more…)

Կամավորություն․ “հանո՞ւն”, թե՞ “դրդված”

Saturday, November 27th, 2010

Լիտվա եկա Եվրոպական կամավորական ծրագրով (ԵԿԾեվրոպայի երիտասարդները մեկնում են այլ երկրներ՝ կամավոր կերպով սոցիալական աշխատանք կատարելուԱռաջին օրը հանդիպեցի գերմանացի, ավստրիացի, ֆրանսիացի եւ ռումինացի կամավորներին։ Սովորաբար նոր մարդկանց հետ ծանոթանալուց հետո մոռանում եմ նրանց, եթե որեւէ բանով չեն տպավորվում։

Գերմանացին ու ավստրիացին գրեթե նույն բանն էինմեծ ուշադրություն չէին գրավում, իսկ ֆրանսիացուն ու ռումինացուն չէի ուզում տնտղելուղեղս ուրիշ բանով էր զբաղված։ Միայն հասկացա, որ վերջին երկուսն, ի տարբերություն առաջինների, ավելի կենդանի էին, ոչ քաղքենի։

Առաջին հարցը, որ տվեցին ինձ, այն էր, թե ինչու որոշեցիր հենց Լիտվա գալ։

Պատասխանեցի, որ Լիտվան չեմ ընտրել, ուղղակի եկել եմ։ Հետո պարզեցի, որ սա կամավորների կողմից միմյանց տրվող ավանդական հարցն է։Ես այդ մասին չէի հարցնում, քանի որ ադմինիստրատիվ, ծրագրային հարց էի համարում։

Մտածեցի․ “Բայց իրոք, ինչո՞ւ եմ եկել“։

(more…)

ֆիեստա

Tuesday, August 31st, 2010

Հիվանդանոցի կեղտոտ բազկաթոռներին նստած էինք մենք. գինին լցրել էինք սուրճի գավաթների մեջ, որպեսզի միջանցքով հոգնատանջ քայլող, անչափ հետաքրքրասեր “սանիտարկաները” գլխի չընկնեին,որ ալկոհոլ ենք ներս մտցրել: Շոկոլադն այդ պահի միակ քաղցրեցնող միջոցն էր, իսկ մնացածը… մնացածն իրականում անհամ էր ու դատարկ…

Եթե մի քիչ քայլեիր միջանցքով, թեքվեիր դեպի աջ, կամացուկ իջեցնեիր եվրոդռան սպիտակ բռնակը, կզգայիր մեր ՄԵԿԻ, այն միակի շունչը, որ քնեցված էր, բայց խոսում էր անդադար: ՄԵԿԸ արթնացավ… սպանեց տիեզերքին, սպանեց իրեն քնեցնողներին… արթնացաաավ… Ողջագուրվեց մեզ հետ, հավաքեց իր շուրջը բալիկներին, շարունակեց “մորքուրություն” անել… Սակայն հուզվեց… ու հուզվեցինք մենք…

Զգացի բոլորիս փոխարեն… բոլորիս զգացի այնպես, ինչպես ինձ…

Վախենում էինք կորցնել միմյանց, քանի որ այլեւս թելադրող չէինք, եւ մեր կամքն առ ոչինչ էր… Տիեզերքը փորձում էր իրեն ենթարկել մեզ, իսկ մենք ընտրության հնարավորություն չունեինք` բացի միմյանց ամուր գրկելուց ու բաց չթողնելուց…

Մամռոտ քարեր էինք, որ հոսում էինք գետով… հանկարծ գահավիժեցինք ու ահա մի մեեեծ ծով` իր ալիքներով… ու բախում գետնին, բախում ցամաքին… շպրտված մի պնդաճակատ ալիքի կողմից…

Մեկը միայն անընդհատ շշնջում էր` “And the sun also rises”… երեւի տիեզերքն էր, որ հաշվի չէր առնում այն արեւները, որ բոցկլտում էին մեր մեջ… նա իր շահի հետեւից ընկած` ամեն ինչ անում էր, որ իր արեւը ծագի… ծագի բնականոն, սովորական հունով…

Մեր անսովոր արեւները ոչ ոքի պետք չէին… եւ երբ զգում ենք, որ հիմա պիտի հանգչեն, շրջան ենք կազմում (նույնիսկ եթե հազարավոր կմ-եր հեռու ենք իրարից), միմյանց ջերմացնում ու նորից ԲՈՑԿԼՏՈՒՄ… մինչ անվերջություն…

Հ.Գ. գիտեմ, որ շատերդ ոչինչ չեք հասկանա գրածս “հիմարություններից”, բայց սա մարդկանց նեղ շրջանակի` իմ հարազատ մամռոտ քարերի համար է…

Ծըլնգ, ծըլնգ…

Friday, May 21st, 2010

Երեկ տելեվիզրով ցույց տվին, որ ավտո չպիտի վերցենք. բա էտ ճիշտտ ա՞, տո 10-15 հազարի, տո 50 հազարի հերն էլ անիծած, բա էտ մեր կյանքում մի անգամ ա լինում, բա մի հատ ավտոյով կայֆավատ չլինե՞նք, չհելնե՞նք ֆռանք քաղաքով, սաղին ասենք, որ մենք տասի գ-ն ենք: Տասի գը, տասի գը, տասի գը… Չէ, ի՞նչ տասի գը, մեծացել ենք, տասնէրկուսի գը, տասնէրկուսի գը…  Որ դուրս գանք ֆռալու, աղջկեքին կասենք տասի գը կգոռան, միլիցեքն էլ որ բռնեն, ասեն` բա ձեզ չե՞նք ասել, որ ավտո չվերցնեք, պատուհաններից չկախվեք, կասենք, որ մենք շրջանավարտ չենք, էրկու տարի ունենք, խա, խա, խա…

(more…)

Ազատություն բոլորիդ…

Tuesday, May 4th, 2010

Մամուլի ազատության համաշխարահային օրը Հետքի լրագրողներով որոշեցինք թերթ նվիրել մարդկանց, քանի որ ազատ ու անկողմակալ ինֆորմացիան այդ օրվա ամենալավ նվերը կարող էր լինել: Մի ֆոտոպատմություն մեր արկածների մասին.

DSCN9278

Նատաշան կարուձեւում է Գրիշայի ազատության կոչը

DSCN9285

Արմանը հավաքում է թերթերը, պայմանավորվում լրագրողների հետ եւ չի մոռանում շտապեցնել մեզ

(more…)

Նույն անշարժ, խունացած նկարի առջեւ

Thursday, April 8th, 2010

IMAG0036Ամենակարող ժամանակն անգամ անզոր է քայքայել գավառական քաղաքի` դարերով արմատացած ավանդույթները: Գավառացին ժամանակն զգում է իր տարիքին ավելացող տարիների քանակով միայն: Այստեղ մարդիկ ապրել եւ ապրում են կեցության նախնական, պարզունակ օրենքներով: Այս դեպքում չկա երկար-բարակ դատելու, խորհրդածելու որեւէ անհրաժեշտություն. ամեն բան բնազդաբար է արվում եւ վերահսկվում ադաթի, ավանդույթի ուժով:

Երեւանաբնակ երկու երիտասարդ թեյի, սուրճի կամ գարեջրի բաժակի շուրջ կարող են ամենահետաքրքիր մի զրույց ծավալել մի որեւէ իզմի, երկուստեք հայտնի ֆիլմի, քաղաքականության, ֆուտբոլի, կամ ասենք, սեռական կողմնորոշման (մեզանում եւս ոչ պակաս հրատապ) խնդրի շուրջ, այնինչ նույն այդ ժամանակ գավառացու սահմանափակ ուղեղը խարխափում է առտնին կենցաղում:

(more…)