Archive for the ‘Ընթերցողի խոհեր’ Category

Մի երթեւեկության պատմություն

Friday, February 15th, 2013

by Ani Hovhannisyan

Հեղինակ` Աշոտ Վավյան
Փողոցն այնքան էր նեղ ու անհարմար, որ անհնար էր շրջանցել առջևի կանգնած ավտոմեքենան, որի վարորդը խոսում էր հեռախոսով և այս պահվածքով կարծես ուզում էր նաև ցույց տալ իր մեքենայի չափային ու գնային գերազանցությունը հետևինի նկատմամբ: Իսկ հնչող ազդանշանը հարմար առիթ էր նախքան շարժվելն իջնելու և ցուցադրելու արդեն սեփական մարմնի չափային ու քաշային առավելությունը…:
Մարդն իր փոքրիկ մեքենայով շարունակեց ճանապարը, թեև՝ անտրամադիր էր, և հենց այդ էր պատճառը, որ չնկատեց չգիտես որտեղից դեմ-դիմաց հայտնված սպիտակ շնիկին: Սակայն լավ էր, …մի կերպ արգելակեց: Իսկ շունն անտեր չէր, շուտով հայտնվեց բոլորին ծանոթ դեմքը, ում դեմքին էին սպասողական նայում իրեն ուղեկցող միմյանց շատ նման մարդիկ: Բայց դեմքն արդեն գոհունակ ժպտում էր՝ նայելով մեկ իր երեխային, մեկ՝ նրա գրկում փաղաքշվող կենդանուն: Նա արդեն որոշել էր հետաձգել օրվա գործերը և մտերիմների հետ ինչպես հարկն է նշել սիրելի շան փրկվելու իրադարձությունը:

Խոսքից հետ կանգնել չկա

Thursday, January 10th, 2013

Ատում եմ հրաժեշտը: Այնքան անիմաստ տխրություն կա դրա մեջ: Հրաժեշտի ժամանակ թվում է` երբեք էլ չես հանդիպի նրան: Հրաժեշտի հուզումը պարզապես սպանում է մարդուն: Ու որքան երկար է այն տևում, գրողը տանի: Ոչ թե ցանկացել եմ, որ չհեռանան ինձանից, այլ, որ այդ սպանիչ վայրկյանները շուտ անցնեն: Այդպես էի հրաժեշտ տալիս հորս 7 տարեկանում: Փակված լոգարանում, ուռած ու կարմրած աչքերով ու ձեռքերով ականջներս փակ, որ չլսեմ թե դռան մոտ կանգնած հայրս ինչպես է կանչում անունս: Ամենասարսափելին այն է, որ մի գուցե գլխի ընկնեն, թե ինչու են կարմրած աչքերդ: Ու երբեք չի հաջողվում խուսափել այդ անիծյալ հրաժեշտից: Կոկորդում հսկայական քար, սեղմված ատամներ, դողացող մարմին, ջղաձգված ժպիտ ու ժամանակը հաշվող վայրկյաններ:

(more…)

Խոհ

Tuesday, October 25th, 2011

Քայլելիս ուղեղն ավելի լավ է աշխատում,

Մտքերն էլ իրենց հերթին շատ խորն են տանում…

Դարավոր դղյակի դարպասների ծանրությամբ բացվում են կոպերս, ծուլորեն ձեռքս շոշափում է պահարանիս երեսը, ականջ ծակող զարթուցիչի գլխին անմիջապես արջի թաթի հարված է հասնում, ու կտրվում է նյարդեր սղոցող աքաղաղի կանչը:

Հագնում եմ շորերս, լվացվում, նախաճաշում, ստուգում ֆեյսբուքյան էջս, տանից դուրս գալուց առաջ նայում եմ հայելու մեջ, ստուգում արդյոք ամեն ինչ տեղում է. բջջայիններս, ծխախոտս, կրակայրիչս, փողերս:

Տեղում է ամեն ինչ, կարող եմ գնալ: Մեր տնից կանգառ տանող ճանապարհը զուրկ է մայթից, ավելի ճիշտ` այն գրավել են, զավթել են ու տեղը կառուցել ավտոլվացման կետեր, խորովածանոցներ: Տեսնես հե՞շտ է եղել տարածք գրավելը, երևի թե դժվար, բայց արդյոք այնքա՞ն դժվար, ինչքան քո ուշադրությունը գրավելն է: Գիտես, երեկ ինձ մի պահ թվաց, թե հաջողվել է ուշադրությանդ արժանանալ: Նայեցիր աչքերիս մեջ, ու կարծես արև շողաց, ինչպես հիմա:

Հիմա արևը ինձ է նայում դիմացի մայթից, այն նոր է վերանորոգված, շքեղ է, բարձր արգելապատնեշներով, հաճելի կլիներ այդ մայթով քայլելը, բայց չեմ կարող այնտեղ հասնել, մոտակա անցումը հենց կանգառի մոտ է: Դու էլ ես ինձ համար նույնքան անհասանելի, համենայնդեպս հիմա, իսկ երբ հասնեմ այնտեղ ուր գնում եմ կդառնաս հասանելի, բայց, ցավոք, քո կարիքը էլ չի լինի, ինչպես և դիմացի մայթ անցնելու: Քեզ պես շքեղ է այն: Ինձ սկսում է արդեն թվալ, որ շքեղությունը ու անհասանելիությունը հոմանիշներ են: Քո շքեղության կողքով անցնում եմ, աչքերով տիրում, միասին շարժվում ենք նույն ուղղությամբ, բայց դա դեռ շատ քիչ է նրա համար, որ մեր ճանապարհները խաչվեն:

(more…)

«Կարո՞ղ է դուք իմանաք` որտեղ է Քադաֆին»

Thursday, October 6th, 2011

Էլի ուշացա: Պայուսակս եմ լցնում այն ամենը, ինչն այդ պահին ընկնում է աչքիս, մտքումս ինչ ասես ասում եմ Մարկ Ցուկենբերգին ֆեյսբուք հիվանդությամբ բոլորիս վարակելու համար, ու ինձ դուրս եմ նետում տանից…

Կանգառում…

Էս 64-ը, ժողովուրդ ջան, գալիս է 15 րոպեն մեկ: Մեր բախտն էլ էդպես է բերել: Գոնե մի ալտերնատիվ միկրոավտոբուս էլ լիներ, թե չէ ես ինձ արդեն կանգառի սյուն եմ զգում կամ էլ լուսացույց:

Հիմա ինչ, գալո՞ւ ես 64 ջան: Ըհն, եկավ… էնպես էլ նազանքով ու դանդաղ է գալիս, ոնց որ բալետ պարի: Վերջապես…ինձ ներս եմ գցում ու ինչպես միշտ` ուժս չի հերիքում, որ դուռը փակեմ…մունաթախառը նկատողություն վարորդի կողմից, թե դուռը չի փակվել:  Ինչքան ուժ ունեմ գործադրում եմ. դուռը արդեն փակ է, բայց վարորդն էլի դժգոհ է, փաստորեն հիմա էլ դուռը ջարդելու գործով էի զբաղված: (more…)

«Եվրո տատիկն» ու Այգեստանի տղամարդիկ

Wednesday, October 5th, 2011

Տունս այնքան մոտ է համալսարանին, որ կարող եմ ճանապարհին ոչինչ չնկատել բացի քայլերիս քանակից:
Բայց…

Այդ «եվրո տատիկը», որին հանդիպում եմ մասնաշենքից դուրս գալիս… Ինչպես եմ վատ զգում, որ
ինձնից փող չի ուզում… Մուրացկանության նոր մշակույթ. բերան չցավեցնել նիհար դրամապանակներից
փող պոկելու համար, ունենալ մշտական հաճախորդներ ու նրանցից վերցնել հազար դրամից ոչ պակաս
գումար:

Իսկ այդ մշտական հաճախորդները «եվրո տատիկին» եվրոներ են նվիրում այն նույն հոգեբանությամբ,
որը նրանց ձեռքից բռնել ու տարել է համալսարանի «ամենաթանկանոց» ֆակուլտետը, գնել է տալիս
ամենակարմիր դիպլոմը ու ամենասև ջիպը… Եթե կա ամեն ինչի էլիտար տարբերակը, պետք է լինի նաև
մուրացկանինը, և հորինվել է «եվրո տատիկը»…

(more…)

Ես արժանի եմ

Tuesday, April 27th, 2010

Մի չուղարկված հաղորդագրություն

Ես արժանի չէի… պետք չէ այդքան անկեղծ ու բարի լինել, պետք է դիվանագիտություն բանեցնել` նույնիսկ սիրելի անձի հետ շփվելիս: Նրան դուր չի գա միշտ ճշմարտությունը լսելը, նույնիսկ պետք է կեղծել, գիտե՞ս` դա ինչ է…

Գռեհիկ անկեղծությունը թողեցիր, գնացիր պաճուճված կեղծիքի հետեւից, ես արժանի՞ էի դրան: Կեղծել դեռ չգիտեմ, գուցե սովորեմ, թե չէ առանց դրա էլ ո՞նց: Բայց որ անկեղծ մնամ, երեւի ես կհաղթեմ. եւ ոչ միայն մարդկանց, կհաղթեմ Ժամանակին եւ Տարածությանը:

(more…)

Զրույց սիրո հետ

Thursday, April 8th, 2010

ՍԵՐԲարև: Մենք պատահաբար ծանոթ չե՞նք: Ես Սերն եմ:

ԵՍԿարծում եմ` ինչ-որ տեղ հանդիպել ենք: Բայց չեմ հասցրել քեզ լավ ճանաչել:

ՍԵՐԻնձ այնքան դժվար է ճանաչել: Յուրաքանչյուրը յուրովի է ինձ ընկալում:

ԵՍԱյդուհանդերձ, դարեր ի վեր մարդիկ փորձել են բացահայտել քեզ և ի վերջո անվանել են Ամենազոր Սեր:

ՍԵՐԴու այսօրվա մարդկանց հարցրու, և նրանք կասեն, որ ամենազորը փողն է:

ԵՍՓո՞ղը: Թույլ տուր չհամաձայնել: Քանզի եթե չլիներ Սերը, այս աշխարհը վաղուց դադարած կլիներ շնչելուց:

ՍԵՐՀամամիտ եմ: Չէ՞ որ կարելի է ունենալ անսահման քանակությամբ գանձեր, բայց այդ ամենը ոչինչ են, եթե դու կյանքում չես գտել քո գանձը: Այն միակին, որին կսիրեիր և որն էլ քեզ կսիրեր:

ԵՍԿարծես թե սրտիցս բխեցին խոսքերդ: Ու ինձ մոտ տպավորություն է ստեղծվում, որ քեզ վաղուց եմ ճանաչում:

ՍԵՐՎաղուց չես ճանաչում, ուղղակի շատ երկար ես սպասել ինձ հետ հանդիպմանը:
(more…)

Նույն անշարժ, խունացած նկարի առջեւ

Thursday, April 8th, 2010

IMAG0036Ամենակարող ժամանակն անգամ անզոր է քայքայել գավառական քաղաքի` դարերով արմատացած ավանդույթները: Գավառացին ժամանակն զգում է իր տարիքին ավելացող տարիների քանակով միայն: Այստեղ մարդիկ ապրել եւ ապրում են կեցության նախնական, պարզունակ օրենքներով: Այս դեպքում չկա երկար-բարակ դատելու, խորհրդածելու որեւէ անհրաժեշտություն. ամեն բան բնազդաբար է արվում եւ վերահսկվում ադաթի, ավանդույթի ուժով:

Երեւանաբնակ երկու երիտասարդ թեյի, սուրճի կամ գարեջրի բաժակի շուրջ կարող են ամենահետաքրքիր մի զրույց ծավալել մի որեւէ իզմի, երկուստեք հայտնի ֆիլմի, քաղաքականության, ֆուտբոլի, կամ ասենք, սեռական կողմնորոշման (մեզանում եւս ոչ պակաս հրատապ) խնդրի շուրջ, այնինչ նույն այդ ժամանակ գավառացու սահմանափակ ուղեղը խարխափում է առտնին կենցաղում:

(more…)

Լավագույն ընկերս

Monday, April 5th, 2010

friendshipԱսում են` լավ ընկերներ, իսկական ընկերներ չեն լինում: Ասում են նաև, որ դիմացինդ` ընկերության շղարշի տակ, միայն սեփական շահն է փնտրում: Ես էլ էի նախկինում այդպես մտածում` հաշվի առնելով անհաջող փորձերս: Բայց հետո մտերմացա մեկի հետ, ում մասին հիմա կարող եմ ասել` նա աշխարհի լավագույն ընկերն է: Ու հիմա նաև զարմանում եմ` ինչպե՞ս կարող էի ես երբևէ մտածել, թե իսկական ընկեր չի լինում:

(more…)

Հասմիկի համերգն ու խենթ երկրպագուն

Sunday, April 4th, 2010

Երեկ ներկա էի Հասմիկ Կարապետյանի համերգ-հանդիպմանը: Թե ինչու էի այնտեղ գնացել` առանձին գրելու թեմա է. ընդամենը կասեմ,Hasmik Karapetyan որ Հասմիկը իսկապես ինքնատիպ ոճ ու հետաքրքիր ձայն ունի: Սակայն այդ մասին չէ, որ ուզում եմ գրել:  Դեռ համերգին 30 րոպե կար, անցնում էի Հայաստանի երգի պետական թատրոնի մոտով եւ մուտքի առջեւ տեսա երկու մեծ ծաղկեփնջեր: «Երեւի Հասմիկի երկրպագուն է բերել»,- մտածեցի ես` նկատի ունենալով տղամարդ երկրպագուի, որովհետեւ կանայք սովորաբար այդքան մեծ ծաղկեփնջեր չեն նվիրում: (more…)