Կլիմաքս
Saturday, December 24th, 2011Գյուղատնտեսության, կրթության եւ գիտության նախարարություններն այսօր ունեցել են տարվա ամփոփիչ ասուլիսները: Ասուլիսից հետո երեւի մի շարք խմբագրություններում լրագրողներն ու խմբագիրները միասին են համտեսել գյուղնախարարության բաժանած չրերն ու գինին: Հերթական անգամ գնեցին վաղուց արդեն գնված լրագրողներին:
Երբ լրագրողներից մեկին հարցրի` ինչին էր պետք էդ չիրը, պատասխանեց` չէ, ուղղակի մի փոքրիկ ուշադրություն է:
Ուրեմն այսպես, տարբեր հեռուստաընկերությունների եւ կայքերի լրագրողներն իրենցից գոհ դուրս են գալիս նախարարությունների շենքից` ձեռքներին մի մեծ տոպրակ, տոպրակի մեջ` «մի փոքրիկ ուշադրություն»:
Դա գիտեք ինչի է նման, չբավարարված, բայց ժամանակից շուտ կլիմաքս ապրած կնոջը մի փոքրիկ ուշադրություն դարձնելուն: Ողջ տարվա ընթացքում էդ նախարարությունները որքան ու ոնց ուզում, բռնաբարում են լրագրողներին, վերջում էլ` մի փոքրիկ ուշադրություն:
Հա, չմոռանամ նշել, որ ԿԳՆ-ն լրագրողներին փոքրիկ գրքույկ եւ հիշողության քարտ էր նվիրել` ՀՀ դրոշի գույներով: Չթաքցնեմ վերաբերմունքս ու ասեմ, որ էդ ֆլեշները ճաշակով էին սարքած, ուղղակի վատն էն ա, որ եռագույն դրոշն արդեն դարձել ա կաշառքի, առքուվաճառքի, կոռուպցիայի եւ ոռմտիկության սիմվոլ:
ԱՄՈԹ!
Հ.Գ. Էս սենց գրեցի էլի… արդեն մեկ ա` ինչ կանեք: Էնքան ա մեկ, որ երթուղայինում երբ մեծ կին ա բարձրանում, չեմ էլ կանգնում, որ տեղ տամ: Կլիմաքսի ենթարկվածներին ես մի փոքրիկ ուշադրության չեմ ուզում արժանացնել:
Էլի ուշացա: Պայուսակս եմ լցնում այն ամենը, ինչն այդ պահին ընկնում է աչքիս, մտքումս ինչ ասես ասում եմ Մարկ Ցուկենբերգին ֆեյսբուք հիվանդությամբ բոլորիս վարակելու համար, ու ինձ դուրս եմ նետում տանից…
«Ապե, դու էլ ե˚ս գալիս Երևան»,- լսվում է Վայք-Երևան երթուղայինի վարորդի ձայնը: «Չէ է, ախր դու Երևան գնալու շորեր չես հագել»,- ինքն իրեն ուղղում է վարորդը: Երթուղայինի մեջ ծիծաղ է սկսվում: Ես էլ եմ ծիծաղում: Մտածում եմ` տեսնես «Երևան գնալու շորերը» որոնք են ու ակամայից հագածիս նայում:
Տունս այնքան մոտ է համալսարանին, որ կարող եմ ճանապարհին ոչինչ չնկատել բացի քայլերիս քանակից:
Հեռախոսի զանգից արթնանում եմ:
