«Արաքսի ափին» կամ «Իմ մեծ, չաղ հայ-թուրքական հարսանիքը»…
Wednesday, November 18th, 2009Երեկ Մոսկվայի տանը «Արաքսի ափին» հայ-թուրքական համատեղ ֆիլմի ցուցադրությունն էր : Գնացել էի ակնկալիքով` դիտելու լավ ֆիլմ:
200 տեղանոց դահլիճը լի էր հիմնականում մեծահասակ հանդիսատեսով: Բոլորը մեծ հետաքրքրությամբ էին սպասում ֆիլմի ցուցադրությանը:
Եւ ահա սկսվեց ֆիլմը. «Հայ եւ թուրք ինժիներական ընկերություններն ուզում են համագործակցությամբ Արաքսի ափին ջրամբար կառուցել: Այդ ընկերություններում են աշխատում հայուհի Թամարը եւ թուրք Արասը: (more…)
հեռուստացույցը, աչքիս տակով տեսա, որ եթերում մի տեսահոլովակ է, որտեղ երգվում է «Կարմիր խնձոր» երեւույթի մասին: Երգը կատարողը Զառան էր, ում գիտենք 32 ատամ ծրագրից: Հենց նույն րոպեին ճշտեցի նրա կոնտակտները, պայմանավորվեցի հանդիպել եւ խոսել երգի մասին: Զառայի հետ հանդիպեցինք նույն օրը` երեկոյան, թեյարանում:
Բոլորին թվում է, թե ես պաշտպանում եմ ոչ կույս աղջիկներին… Իրականում երգում եմ «Կարմիր խնձոր» ասվածի մասին, որովհետեւ դեռ մանկուց երազել եմ այդ մասին երգել: Ինձ համար կարեւոր չէ` աղջիկն ինչ կորոշի. կույս լինե˚լ, թե˚ ոչ: Ես կարող եմ միայն իմ մասին մտածել եւ ինձ համար պատասխան տալ…
Հունիսի 7-ին «Ամուսնության և ընտանիքի հանդիպում» կենտրոնի` «Եվրոպա» ռեստորանում կազմակերպած միջոցառմանը Ռազմիկն ու Լիանան հանդիպեցին և քսան օր հետո ամուսնացան: Մինչ այդ Ռազմիկը մի քանի կանանց հետ էր հանդիպել, բայց նրան վախեցնում էին նրանց պահանջները. «Ասում էին, որ պետք է թոշակովս իր երեխեքին պահեմ, պետք է անպայման օրինականացնեմ ամուսնությունը և այլն: Իսկ ես փնտրում էի տան կին և գտա: Հենց առաջին հայացքից հասկացա, որ Լիանան ինձ համար լավ կին կլինի: Ես երջանիկ եմ իմ ընտանիքում»,- պատմում է 74-ամյա Ռազմիկը: 