ՍԱՐԴ ԲԼՈԳ

Այսօր իմացա, որ Զեհրան ամուսնանում է… հուզվեցի:

Գիշերվա ժամը երկուսն էր, ղեկավարս Զեհրային բերեց մեր տուն: Եվրոպական ձեւերով բարեւեցինք, բայց արեւելյան ազգերին բնորոշ ջերմությամբ  թեյեցինք ու խոսեցինք ողջ գիշեր:  Թուրքի նկատմամբ կոմպլեքս ունեի:  Թուրք տեսել էի, շփվել էի, խմել էի հետը, բայց ապրե՞լ…այս միտքն ինձ նույնիսկ գիշերները հանգիստ չէր տալիս:  Մինչ Զեհրայի գալը ես հպարտությամբ դարակներից հանել էի բոլոր հայկական հուշանվերները ու տարածել տնով: Սենյակիս դռան բռնակից  էլ հայկական դրոշ էի կապել:

(more…)

Share on Facebook

Հեռախոսի զանգից արթնանում եմ:

-Բարև, էս չե՞ս գալիս դասի:

Նայում եմ ժամին 11:30 է.
- Ինչի, 14:30 չի՞ դասը:

- Չէ, այսօր երեքշաբթի է, 13:00-ին:

-Վաաայ…, լավ, գալիս եմ, սպասի’ր:

Նորից խառնել եմ դասաժամերը: Առհասարակ, ինչ դասերը մեկ ժամ ուշ են սկսվում , միշտ խառնում եմ. անցյալ անգամ էլ շուտ էի գնացել: Ասում են` մարդու օրգանիզմն իր ներքին ժամն ունի, որը չպետք է խախտել (ինչևէ, կրթության նախարարն այդ առաջարկն անելիս դա հաշվի չէր առել): Արագ-արագ հագնվում, պատրաստվում ու դուրս եմ գալիս: Ճանապարհին ինչ ասես չեմ ասում քաղաքապետին, որ երթուղայիները քաղաքի ծայրում են, այդքան հեռու են (հեռու մեր տնից): Այնքան եմ գնացել-եկել այս ճանապարհով, որ մտքերով եսիմ ուր եմ, իսկ ոտքերս արագ-արագ ինձ տանում են, ակամայից մտաբերում եմ սևակյան խոսքերը . «իսկ ոտքերիցս բարի բա~ն, չկա»…Եվ իրոք, ինչքան բարի են իմ ոտքերը, որ ներում են իմ քնկոտությունն ու ինձ այդպես արագ տանում են դեպի երթուղայինները: Իսկ պատկերացնո՞ւմ եք, որ մարմնի ամեն մաս «ինքնիշխան» լիներ, ու ոտքերը ճամփի կեսին կանգնեին, ու ասեին` չենք գնու~մ…Այ պետությունն էլ պետք է լինի մեկ մարմնի պես, միասնական:

Ահա հասնում եմ: Ընկերունիս մի փոքր ջղայինացած հոնքերի տակից այնպես է ինձ նայում , ասես ուր որ է պիտի հարձակվի վրաս, բայց գիտեմ, չի զայրանա. սովոր է:

(more…)

Share on Facebook

Էէէէէէէէէհ, էլի ուշացա, բայց ոչ մի դեպքում երթուղային չեմ նստի: Դե լավ հա, …ի դասը չի՞. մի 15-20 րոպե էլ կուշանամ: Էս ականջակալներն ինչու են անընդհատ խճճվում: Նյարդայինանում եմ:

Share on Facebook

Էսօր Լիլիթն ու ես նկարում էինք ամպերի վրա: Երբեք մտքովս չէր անցել, որ ամպերին նկարված իմ պատկերները մյուսներն էլ կարող են տեսնել: Ու եթե սա ինձ հետ պատահեր փոքր տարիքում, խորը կհիասթափվեի` մտածելով, որ փաստորեն ամպերը միայն իմը չեն: Մի տեսակ գոհ էինք անձրեւի գալստով. մաքրել էր Աղբարաշենի տնակներն ու շագանակագույն դարձրել.. բայց մեզ ամպերն էին հետաքրքրում` արեւմուտքից ու հարավից միմյանց միացած ամպերը:

Սկզբում զմայլվում էինք գորշ ամպերի միջից երեւացող օզոնի պարզ ու ջրի պես հագեցնող գույնով, իսկ հետո ես թռչող բադ նկարեցի` մի մեծ քուլայով: Լիլիթը նայեց նկարիս, ծիծաղեց. թռչող բադն էնպես էր սլանում` իմ ծիծաղն էլ եկավ:

Ձախ կողմում մեկ էլ Լիլիթը նկարեց մի “շլյապայով” կնոջ ու պագոնավոր տղամարդու միասնությունը: Մի 40-ն անց կլինեին, բայց իրար սիրելուց դեռ չէին ձանձրացել: Ուշադիր նայում էինք, որ տեսնեինք` ոնց են համբուրվելու, էն էլ նկատեցինք` ինչպես է կնոջ մազերը սահում ու խառնվում գորշ ամպերի քուլային: Ինչպես Լիլիթն ասաց, կինը լցվում էր գորշությամբ, իսկ տղամարդը կամաց-կամաց դատարկվում էր. միայն պագոններն էին, որ եռանկյունու պես հաստատակամ մնացել էին:

Մի 4 վայրկյան էլ որ անցավ, տեսա, թե լցված կինն ու դատարկված տղամարդն ինչպես են միասին տանկ դառնում, զրահամեքենա: Լիլիթը նայեց զրահամեքենայիս, ասաց. «Էհ, չէէէ, լավը չի. թող տղամարդ ու կին մնան հա՞»: Ասացի` հա, բայց դե մեկ է, տանկը մտքիցս դուրս չէր գալիս:

(more…)

Share on Facebook

-Վայ, էլի իմ սիրած «պասաժիռը» գնում ա տուն. Ո՞նց ես:

-Հազիվ քամուց հովացած, դուք ո՞նց եք (զարմացա, որ իր սիրած «պասաժիռն» եմ, որովհետեւ  առաջին անգամ էի տեսնում այդ վարորդին):

-Շատ լավ, որ գիշեր ա ու ես Դավթաշեն եմ քշում, ու «պասաժիռս» էսօր խոսկանա, դրանից լավ բա՞ն: Արի սենց խոսանք ու քշենք, հ՞ն:

-Դե պատմեք, ի՞նչ լավ բան կա:

-Վայ, նոր փոստա եղել օֆիսում, մեր էն ափալ-թափալ բոյով Գուգոն «պասաժիռ» ա վերցնում Ֆուրմանով, Կոմիտաս մտնելուց խախտում ա անում, «միլիցեքը» բռնում են, 3.000-ի ակտ են գրում վրեն: Էս Գուգոն տենց նստում ա, քշում, հիմա հասնում ա Ֆուրմանով, ասում ա՝ քուր ջան, ա՞ջ, թե՞ ձախ, պատասխան չկա, էլի ա հարցնում, էս աղջիկը ձեն չի հանում, էս Գուգոն ֆռում ա, տեսնում ա հետեւը մարդ չկա: Դու մի ասա, որ միլիցեքը կանգնացնում են, էս աղջիկը դուրս ա գալիս, առանց բան ասելու գնում ա, էս խեւն էլ տենց քշում ա: Հիմա կապ ա տալիս, ասում ա՝ կենտրոն, ավարտել եմ, բայց պասաժիռը չկա: Ասում են՝ ո՞նց չկա, ասում ա՝ դե տենց ֆռացի չկա: Հիմի սաղ օրը կայֆ ենք բռնում, ասում ենք, Գուգո, բա բագաժնիկը նայել ես՞: Շեֆը ասում ա՝ այ խեւ, բա վրեդ նստեց 4500 դրամ, ինչ խեւություն ասես քեզնից կհելնի, էդ շաշն էլ էլի նույնն ա կապում՝ բա շեֆ ջան, քշեցի, քշեցի, ֆռամ տենամ մարդ չկա: Այ տենց բաներ քուրս: Գիտես չէ բոյով Գուգոյին, էդի մազերը հա չի սանրում, տենց կիմանաս:

(more…)

Share on Facebook

Today I met this man.
I was near the cemetery on the hills that surround Stapanakert and I saw him walking. Bending forward like an elder that worked hard in his life.
He carried two bags full of vegetables (greens) and a kitchen knife with some earth. I walked beside him and he looked at me.
- Barev
- Barev Barev

He said something in Armenian, I can’t speak Armenian at all.
I tried with English, he tried with Russian. No way. We can’t speak each other but we smiled and kept walking together. He had a sad and peaceful face.
I took some photos, he stopped, looked at me and, using the hands, invited me to eat in his place. I was very hungry but said not, don’t know why. Immediately regretted.
We walked silently for a while. He stopped again, looked at me and pointed the cemetery with his knife. He lost 2 sons during the war and they are buried there. He put a beg on the ground and hits his chest with the hand.
After some time in silence, he invites me again to have lunch with him.
- Aiò (yes)
His house is new but empty. In the bright living room just a table, three chairs and three photographs: the portraits of the two sons and the wife. She died as well. I don’t know when and why.
He showed me the bath where to wash my hands.
He cooked and after we ate together, silently. A long and deep silence. Sometime we look each other in the eyes and smiled, no words. His hands shake. He put all the food on my side so I can take it easily.
I has a tattoo on his arm “1933″. I guess is his date of birth.
After eating he made the tea and we drink it, again, in silence. He took some chocolate for me. I took his hand with both my hands and say thank you. He smiles.
I stand up, hug him, take my camera and come back in the street.
I don’t know his name.

Francesco Alesi
13 November 2010

աղբյուրը՝  http://englishar.wordpress.com/2011/06/09/i-dont-know-his-name/#comment-161

Share on Facebook

Մինչ 11-ամյա Ռոզան տապակում է իրենց հողամասում աճեցրած կարտոֆիլը, նրա երկու քույրերը, որ իրենից փոքր են, հավաքում են սենյակը` փորձելով հնարավորինս հարմարավետ դարձնել տունը: Երբ կարտոֆիլն ու մատնաքաշն արդեն սեղանին են, փոքրիկները սպասում են` երբ մայրը տուն կգա, իսկ հայրը, որ մշտապես նստած է աթոռին, կհանգցնի վերջին ծխախոտն ու կնստեն հացի:

Ռոզայենց ընտանիքն ապրում է Ապարանի շրջանի Արագած գյուղում: Բոլորը նրա հորը` Գառնիկին, ճանաչում են որպես վարկերից տուժածի եւ նեղ վիճակում հայտնվածի: Դեռ 4 տարի առաջ նա վարկ էր վերցրել` կոշիկի իր արտադրությունը խթանելու համար:

«Կոշիկ էի կարում. մեծածախ պատվեր կար` մոտ 150 զույգ, որոշեցի վարկ վերցնել, մատերիալ առնել, կարել: Վերցրեցի, կոշիկները կարեցի, բայց չեկան պատվերը տանելու. Խաբեցին»,- պատմում է Գառնիկն ու վառում հաջորդ ծխախոտը:

Գառնիկը չի կարողացել մարել 500 հազար դրամ վարկը, համագյուղացի վարկառուներն են փոխօգնության միջոցով մարել այն: Երկրորդ անգամ է վարկ վերցրել` համագյուղացիների պարտքը վերադարձնելու համար: (more…)

Share on Facebook

Օրագիր կամբոջայից-1

Ну вот, на weekend я поехала в ценр: в Пном Пен! гоетиш велосипедится, блин, очень сложно… ну сами знаете так как у нас в Армении тоже не легко с великом.

Такси тоже очень веселое, прикрепленный вагончик мопеду, называется ТУК-ТУК… очень ржачное название, прям как молотком по голове! :P

(more…)

Share on Facebook

Ընկերներիցս մեկը` Անաստասիան, այժմ աշխատում է Կամբոջայում` որպես լուսանկարիչ: Երբ մի օր ինձ մենակ էի զգում, ուղարկեց գրառումները Կամբոջայի իր կյանքի մասին: Ամեն անգամ նրա նոր գրառումները կարդալիս, լայն ժպիտ է հայտնվում դեմքիս: Ժպտացեք դուք էլ

Сегодня была в магазине чтоб купить хмерскую (хмери: так называется народ Камбоджии) музыку… попросила что-нибудь инструментальное, без вокала… да… продовец очень долго искал, а потом дал мне диск… сижу, слушаю еще как поют!!! Но голова от етих инструментой что-то начинает болеть… думаю голова не привыкла пока к таким переменам.

(more…)

Share on Facebook

Տես նաեւ՝ Ուր են հասցնում երկրից դուրս տանող ճանապարհները

Առավոտյան երկինքը բաց էր, կլանող… Լիլիի տղայի հետ ծանոթացա, ով մի կերպ բլբլում էր հայերեն, ամենասիրելի արտահայտությունն էլ «հայկական կոնյակն» էր. շատ էր լսել մեծերից: Նա «հայկական» էր անվանում այն ամենն, ինչ ինքը սիրում էր` հայկական մուլտիկ, հայկական փլավ, հայկական հյութ, հայկական վինա (մեքենա)…

Երեքով այցելեցինք քաղաքի տեսարժան վայրերը, վերադարձանք տուն: Լիլիի ամուսինը` Արտյոմը, ծանր տոպրակներով տուն եկավ, դատարկեց դրանք սառնարանում ու հարցրեց.

- Էլի բան պե՞տք է:

- Չէ,- պատասխանեց Լիլին ու սկսեց ճաշ պատրաստել, երեխային կերակրել, սպասքը լվանալ ու էլի մի քանի գործեր: Հիշեցի, որ մենք ոչինչ եփել չէինք կարողանում, երբ միասին էինք ապրում: Ուտում էինք արհեստական ապուրներ, խաշած կարտոֆիլ ու թթու: Իսկ երբ մի անգամ մեծ պատասխանատվությամբ տոլմա պատրաստեցինք, ուտելուց հետո միայն հասկացանք, որ աղը մոռացել էինք:

(more…)

Share on Facebook