Archive for July, 2009

Turqiayıc

Saturday, July 25th, 2009

Sireli blogi ayceluner, nakh neroghutyun voch hayeren unıcode-ı hamar… Hıma es Turqıayum em, Malatyayum, da e patchar@, vor blogn aveli dandaghasharj e darcel… Khostanum em Turqiayıc veradarnalun pes amenahetaqrqır informacianer@ pokhancel dzez!

Ոսկե Ծիրանում ներկայացված ֆիլմում հայերը գանգստերներ են…

Monday, July 13th, 2009

Երեկ մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» միջազգային 6-րդ կինոփառատոնը, որի բացումը նշանավորվեց «Մերձավոր շրջապատ» ֆիլմի ցուցադրությամբ: Ցուցադրությունը բուռն քննարկման առարկա դարձավ դահլիճում գտնվողների համար:  ambion

Նույնիսկ մի տարեց մարդ, ընդհատելով հանդիսատեսի ծափահարությունները, իր վրդովմունքը հայտնեց, որ հայ մարդու կերպարը ապականել են ֆիլմում:

(more…)

Ազգը համախմբող Հանրային խորհուրդը պառակտումների մեջ է…

Saturday, July 11th, 2009

2008 թվականի հուլիսի 13-ին ՀՀ նախագահը ստորագրեց «Հանրային խորհուրդ ստեղծելու մասին» ՆՀ-157-Ա հրամանագիրը: Այս հրամանագրով ստեղծվեց Հանրային խորհուրդը, որը պետք է նպաստեր ժողովրդավարական համակարգի զարգացմանն ու մարդու եւ քաղաքացու հիմնարար իրավունքների եւ ազատությունների ապահովմանը, հասարակության մեջ անհանդուրժողականության մթնոլորտի առաջացման կանխարգելմանը եւ այլն:main20090421_3

Հանրային խորհրդի ենթահանձնաժողովներն արդեն գումարում են իրենց նիստերը: Եւ խորհրդի անդամների գնահատմամբ այն, իրականում, այնքան էլ չի ծառայում իր նպատակին:

Հուլիսի 8-ին Գիտությունների ազգային ակադեմիայում գումարվել էր Հանրային խորհրդի կրոնի, սփյուռքի եւ միջազգային ինտեգրման հանձնաժողովի նիստը: Պարզելու համար, թե ինչքանով օգտակար եղավ հանձնաժողովի նիստը խնդիրների լուծման հարցում, խոսեցի հանձնաժողովի երիտասարդ անդամների հետ:

(more…)

Թուրքիան` հանգստի վա՞յր, թե՞ թշնամի երկիր

Tuesday, July 7th, 2009

Ամեն տարի` ամռանը, հայաստանցիների համար օրակարգային է հանգստի խնդիրը: Այս տարի եւս, երեւանցիները համեմատում են տուրիստական գործակալությունների առաջարկած գներն ու իրենց գրպանների ծանրությունը:

Համեմատության արդյունքում հանգստյան վայրի ընտրությունը կատարվում է առաջարկվող գների թանկ կամ էժան լինելու հանգամանքից:

Հանգստյան վայրի ընտրությունը մեծապես կախված է նաեւ գովազդներից:

Երեւանի փողոցներում հաճախ կարող ենք հանդիպել «Հանգիստ Թուրքիայում»Blog գրությամբ գովազդային վահանակների: Հենց այս վահանակների առկայությունն էլ մեծ տարաձայնությունների առիթ է դարձել հայ հասարակության շրջանում:

ՀՅԴ կուսակցության երիտասարդները համարում են, որ Թուրքիայում հանգստանալը նույնն է, ինչ թուրքական բանակի բյուջեն լցնելը:

Այս նույն կարծիքին են նաեւ դաշնակցական լրատվամիջոցները. «Երկիր Մեդիա» հեռուստատեսության կայքը նշում է. «Երեւանի փողոցներում շուրջայցից բոլորովին այլ տպավորություն ես ստանում, թվում է, թե տուրիստական գործակալություններն աշխատում են երկրի փողերը Թուրքիա ուղարկելու ուղղությամբ»:

Երիտասարդության մեկ այլ հատված էլ գտնում է, որ Թուրքիայում հանգստանալը ե´ւ հարմարավետ է, ե´ւ շահավետ. «Ես ծով եմ սիրում, այդ պատճառով է, որ նախընտրում եմ Թուրքիայում հանգստանալ: Իսկ Սեւանում ամեն ինչ շատ թանկ է, մեկ օր Սեւանում անցկացնելը նույնն է, ինչ 3 օրվա Անթալիայի գինը»,-ասում է ուսանողուհի Լիլիթը:

ՀՅԴ-ն գտնում է նաեւ, որ հայերի` Թուրքիայում հանգիստն անցկացնելը ոչ միայն պատվաբեր չէ մեր ազգի համար, այլ նաեւ վտանգավոր է: Հայաստանի եւ Թուրքիայի միջեւ չկան դիվանագիտական հարաբերություններ: Սա վկայում է այն մասին, որ հայերը որեւէ դժվարություն ունենալու դեպքում չեն կարող պատասխանատվություն պահանջել, քանի որ դեսպանատուն չունենք Թուրքիայում:

Տուրիստական գործակալությունները պատասխանում են, որ ըստ միջազգային պայմանագրերի Հայաստանի քաղաքացիների շահերը Թուրքիայում պաշտպանում է Ռուսաստանի դեսպանատունը:

Դաշնակցական լրատվամիջոցները, սակայն, գտնում են, որ Թուրքիայում ռուս դիվանագետներն անզոր են պաշտպանել անգամ սեփական քաղաքացիների շահերը:

Իրարամերժ կարծիքները համոզիչ են, սակայն անհասկանալի է մնում այն հանգամանքը, թե որտեղ պետք է հանգստանան հայերը` Ծաղկաձորի թանկարժեք հյուրանոցներու՞մ, թե՞ պատմական թշնամի համարվող երկրի էժանագին վայրերում:

…Ես չեմ ուզում, որ մարդկանց կյանքում նարինջներ այլեւս չլինեն…

Saturday, July 4th, 2009

…Ես կարող եմ լռել… ոչ ոք ինձ չի ստիպում գրել…

Anushik

 

…Ինձ համար կարեւոր է, թե ում եմ տալիս գրածս կարդալու… իմ ընթերցողներն ինձ արդեն էությամբ գիտեն…իսկ նրանք, ովքեր չգիտեն, կարդալուց հետո են բացահայտում ինձ… Եթե ճիշտ ընկալեն գրածս, պիտի որ հասկանան, որ ես կամ իմ բանաստեղծության մեջ, ինձնից եմ տալիս նրանց…

 

…Երջանիկ ստեղծագործող չկա…Ստեղծագործելու համար ողբերգություն է պետք…իհարկե խոսքս չի վերաբերվում այն ստեղծագործողներին, ովքեր ասում են, որ ապահովված լինելով չես կարող ստեղծագործել…օրինակ եթե ներկեր ունենայի, ավելի վատ կնկարեի…դա այդպես չէ…Մարդ ուղղակի պետք է կարողանա զգալ եւ տեսնել ողբերգությունը, կարեւոր չէ ինքն ինչ պայմաններում է ապրում…Կան բաներ, որ ինձ կարող են երջանկացնել, բայց երջանիկ մարդ եւ ստեղծագործող լինել հեռու են միմյանցից…

 

…Կյանքի փոփոխություններն, իսկապես, անդրադառնում են ստեղծագործողի վրա…Երբ Վանաձորում էի ապրում, ավելի հանգիստ եւ ընտանեկան մթնոլորտում էի… Եկա Երեւան… Մեծ քաղաքում մարդը հաճախ հայտնվում է կրունկի տակ… Քաղաքն ինձ հաճախ ջարդում է…

 

…Ինձ համար քննադատությունն ամենալավ բանն է… Թող լինի հետաքրքիր քննադատություն… Թող ասեն. գրածդ զիբիլ է…Շատ լավ է, բայց նաեւ թող ասեն` ինչու է զիբիլ…

 

…Ստեղծագործողը միշտ էլ կստեղծագործի` գրողների միության անդամ, կուսակցական կամ մրցանակակիր լինի նա, թե ոչ… Մրցանակը չէ, որ նրան կխրախուսի ավելի լավ գրելու… նա կգրի այնպես, ինչպես ուզում է կամ կարող է… Չնայած դա էլ դեր ունի, երբ դու զգում ես, որ չես անտեսվում, բայց կարեւոր չէ…

 

…Ավելի փորձված գրողները, երբ կարդում են ստեղծագործություններս, ասում են, որ ժամանակի ընթացքում կանցնեմ արձակի… բայց ես ինձ դեռ չափածոյում եմ տեսնում… Իրականում ես ստեղծագործում եմ, եւ երբ զգամ, որ դա պետք է ներկայացնել արձակի ժանրով, կանեմ դա… բայց արձակով գրելու համար պետք է մի քիչ հասունանամ…

 

…ստեղծագործողի համար մեծ է ցանկությունն անելու այն, ինչ չի կարող… Կարող ես ինքնասպան լինել ոչ թե կամուրջից ցած ցատկելով, այլ դրա վրա կանգնած… Այդպես ինքնասպան եղել եմ… ուղղակի երբ հասնում եմ ծայրին, շտապ վերադառնում եմ սկիզբ… ես դեռ պատրաստ չեմ վայր ընկնելու ծայրից… գուցե այդ անկումը վերածվի վերելքի, բայց ես դեռ պատրաստ չեմ անկման… ես չեմ գնա այդ ռիսկին… գուցե դեռ հում եմ որպես ստեղծագործող…

 

…Ու հետո նկարիչին պետք չէ բերետ դնել, որ երեւա` նկարիչ է…

 

…Երբ գրում ես, կորցնում ես սեռդ… կապ չունի կին ես, թե տղամարդ…

Արեւը նարինջ էր`

Անկտրելի, ջերմացնող նարինջ,

Երբ կանգնած էի բալկոնի ճաղին…

Մորս գալուն էի սպասում

Ու թռչում էի մի քիչ:

…Հիմա քաղաքը մեռած է.

Իրիկնաժամի հալվող հեղձուկից պայթում է

ճարպակալած ծերուկը,

Ձմերուկները, արեւից թունավորված,

վաղվան են սպասում…

Թվում է` քնած է հարեւանս,

թվում է` քնած եմ եւ ես.

մենք հաշվում ենք մեռնելու համար

ու հաշվում ենք վախից` ուրվականներին ի տես…

Գիշերը հատ-հատ ոչնչացնում է

մեր պատերազմող, սնանկ մտքերը,

ու բարակ կամրջով այդ պահին

թպրտում է սիրտը գողի.

Կիսամերկ մի պոռնիկ

Սպասում է մեռնող ասֆալտին`

համոզված, որ գիշերը նույնն է,

գնացուցակը` նույնպես…

Սա էլ է երեւի նարինջ երազել ճիշտ ժամանակին,

Իսկ ժամանակը հոսում է, երբ երազում ենք…

Արդեն պառաված կրծքի լանջերին

անցյալ հիշեցնող առաջին դանակն է ու

նարնջահյութը…

…Արեւը մեռած է…

 

…Երբ ես ասում եմ «Արեւը նարինջ էր…», ես այլ բան եմ պատկերացնում, մեկ ուրիշը` մեկ այլ… Մարդու համար կա մի վիճակ, երբ մինչ դրան հասնելը ամեն ինչ «չկտրված է…» Ինձ համար էլ կան սիմվոլներ, որոնք մեծ արժեքներ են ներկայացնում…այս դեպքում արեւն ու նարինջը… ուղղակի ի տարբերություն արեւի` նարինջը կտրվող է… Բայց նաեւ կան չկտրվող նարինջներ… դրանք դուրս են ընդհանուր հասկացություններից… Դրանք նյութապես կարելի է կտրել… Մինչ կտրվելը այդ հասարակ նարինջներն էլ մեծ արժեք են ունեցել… Կարեւորը կտրվել կամ չկտրվելը չէ…կարեւորը այդ արժեքը պահպանելն է… Թող կտրվի, կարեւորն այն պահելն է… ուղղակի կտրված նարինջն ավելի դժվար է պահել… Ես չեմ ուզում, որ մարդկանց կյանքում նարինջներ այլեւս չլինեն…

 

 

Առաջին գիշերը

Friday, July 3rd, 2009

couple-in-bed-touching-face

Պատմությունը իրական է: Հերոսների անունները փոխված են, քանի որ նրանք հանրությանը հայտնի մարդիկ են:

- Միայն ջուր խմեմ ու գամ: Շուտ կլինեմ,- ասաց Սաքոն եւ դուրս եկավ ննջասենյակից:
Արմինեն գիտեր, որ նա կգա առնվազն 10-15 րոպեից: Այդ հնարքով նա նրբանկատորեն ժամանակ տվեց իրեն բարոյապես եւ ֆիզիկապես նախապատրաստվելու:

Նա սկսեց շտապողաբար հանել հարսանեկան զգեստը: Բաց մանուշակագույն գիշերանոցը խնամքով դրված էր մահճակալին:

Արմինեն հագավ այն: Գիշերանոցը երկար էր ու փափուկ՝ թափանցիկության ու սեքսուալության անորսալի միտումով: Արմինեն սողոսկեց վերմակի տակ եւ այն քաշեց մինչեւ քիթը:

«Հուսով եմ՝ նման եմ դժբախտ, վախեցած հավի»,- մտածեց նա:

Ձեռքերի դողը եւ անհանգստությունն աչքերում կարիք չկար ձեւացնելու. դրանք այնպես էլ առկա էին:
«Կարծում եմ` եթե ես հիմա լինեի անմեղ հիմարիկ, ավելի հեշտ կլիներ»,- հոգոց հանեց Արմինեն:

Սաքոն մտավ սենյակ, տեղավորվեց մահճակալի եզրին, մտածկոտ հայացք գցեց Արմինեի վրա ու հանկարծ ծիծաղեց.

Սաքոն Արմինեից պակաս չէր հուզվում: Նա պատրաստվում էր կնոջը զրկել կուսությունից` ինքը կույս լինելով: Երիտասարդն ինչ-որ կերպ հաջողացրել էր դառնալ քսանյոթ տարեկան՝ առանց ճանաչելու կանանց: Սակայն կանանց հանդեպ իր քամահրական-հեգնական վերաբերմունքի պատճառով շատերը համոզված էին, որ նրա անկողնու միջով անցել է Երեւանում բնակվող իգական սեռի ներկայացուցիչների առնվազն կեսը: Մինչդեռ նա սաստիկ վախենում էր կանանցից, իր հավանական անհաջողությունից նրանց հետ: Արմինեն առաջինն էր, ում նա չէր ձգտում անմիջապես կոպտել կամ ծաղրել՝ իր երկչոտությունը թաքցնելու համար: Նրա հետ այնքան պարզ է ու թեթեւ, որ Սաքոն տենչում է վստահել նրան, պատմել, որ սիրո հարցերում նա նույնքան անփորձ է, որքան ինքը՝Արմինեն, ծածուկ խնդրել ներողամիտ լինել իր հանդեպ: Սակայն նա չի համարձակվում փշրել Արմինեի հոգում ենթադրաբար արմատացած Լովելասի իր կերպարը, ով բոլոր կանանցից՝ այնքան գեղեցիկ, ցանկալի, մատչելի, իրեն է ընտրել:

Սաքոն համարձակվեց: Ազատվեց հագուստից եւ պառկեց կնոջ կողքին:
Նա գրկեց Արմինեին եւ սկսեց համբուրել նրա դեմքը, մազերը, ուսերը: Նա ուզեց շշնջալ աղջկան քնքուշ խոսքեր, ասել, որ սիրում է, միշտ հոգ է տանելու իր մասին, խոստանալ, որ շատ զգույշ կլինի ու չի ցավեցնի: Բայց չասաց: Պարզապես չգիտեր՝ ինչպե՞ս ասել: Սովոր չէր: Արմինեն միաժամանակ պատասխանում էր նրա համբույրներին եւ ջանում էր երկչոտ լինել: Այդ պատճառով նրա բոլոր շարժումները ծանր էին ստացվում: Սաքոն դրանում տեսնում էր նրա անփորձության ապացույցը եւ ավելի մեծ քնքշությամբ էր լցվում նրա հանդեպ: Նա զգուշորեն վեր բարձրացրեց Արմինեի գիշերանոցի փեշը` չհամարձակվելով այն ամբողջովին հանել:

Նրա առաջին իսկ շարժման հետ Արմինեն կամաց տնքաց:
- Ոչինչ, հարազատս, դա միայն վայրկյան է: Հետո էլ չի ցավա:
Արմինեն ծածուկ ժպտաց մթության մեջ: Իսկ բարձրաձայն շշնջաց.
- Սպասիր, այդքան արագ չէ: Թող սովորեմ:
Սաքոն գլխով արեց՝ ծանր շնչելով:

Որոշ ժամանակ անց նա կրկնեց շարժումները: Մի քանի զգույշ շարժումներից հետո իր տաք ու թաց մարմնում` Արմինեն ճչաց, եւ Սաքոն շունչ քաշեց: Կատարվեց: Նա կարողացավ:

Արմինեն կրծում էր շուրթերը, որ չճչա հաճույքից: Սաքոյին թվում էր, որ նա դա սաստիկ ցավից է անում, սակայն էլ ի վիճակի չէր կանգ առնելու: Նրա շարժումներն արագացան, դարձան համառ, մարմնով դող անցավ: Մի ալիք գրկեց նրան ու սրընթաց տարավ դեպի վայելքի գագաթը:

Երբ Արմինեն արթնացավ վաղ առավոտյան, Սաքոն դեռ քնած էր: Արմինեն կամաց բարձրացրեց վերմակի ծայրը եւ նայեց սավանին: Տեսածը գոհունակ ժպիտ առաջացրեց նրա դեմքին: Արմինեն ծածուկ դուրս եկավ սենյակից: Կարծես բոլորը դեռ քնած են: Նա սողոսկեց լոգարան, լվացվեց, իրեն կարգի բերեց եւ վերադարձավ ննջարան:

Երբ Սաքոն արթնացավ, Արմինեն պառկած էր իր ձեռքերի մեջ եւ ժպտում էր: Նա, դեռեւս կիսաքնած, սկսեց համբուրել կնոջ կիսաբաց շուրթերը:

- Խնդրում եմ, հիմա չէ,- շշնջաց կինը,- դեռ ցավում է: Ապա մեղավոր ժպտաց. «Դու կսպասե՞ս մի երկու օր»:

Սաքոն համաձայնեց: Նա խղճի խայթի նման մի բան էր զգում իր երեկվա երջանկության համար, որի դիմաց վճարված էր Արմինեի ցավով:
- Քեզ բոլորովին դուր չեկա՞վ,- ուզեց հարցնել նա, բայց որոշեց, որ ավելի ուշ կհարցնի:

Նա վեր կացավ անկողնուց՝ դիտավորյալ լայն բացելով վերմակը եւ ձեւացնելով, թե բոլորովին էլ չի նայում ներքեւ: Եվ, այնուամենանիվ, նկատեց մուգ կարմիր արյան հետքը սավանի վրա:

Երբ Սաքոն մտավ խոհանոց, մայրը նախաճաշ էր պատրաստում: Նա գլուխը բարձրացրեց գազօջախից եւ նայեց որդուն: Սաքոն թեթեւակի գլխով արեց, եւ ժպիտ անցավ մոր դեմքով:

Ամբողջական նյութը կարդացեք http://old.hetq.am/arm/culture/7909/

Վերջ կտրվի գրողների միության թեժ կռիվներին

Friday, July 3rd, 2009

5Գրողների միության վաղվա համագումարն ընտրելու է միության նախագահին: Այդ պաշտոնի համար պայքարելու են Լեւոն Անանյանը եւ Ռազմիկ Դավոյանը: Գրողների միությունում կայանալիք ընտրություններն այս անգամ եւս ուղեկցվում են տարակարծություններով եւ բանավեճերով: Այսօր երիտասարդ գրողների միջեւ եւս ծագել էր բանավեճ այս թեմայով:1

Բանաստեղծ Վահե Արսենը գտնում է, որ գրողի համար չպետք է կարեւոր լինի, թե ով է Գրողների միության նախագահը: «Ոմանց թվում է, թե իրենց ապաշնորհության ու անտաղանդության համար մեղավոր է նախագահը, որ եթե իրենք գիրք չեն գրում, կրկին նախագահն է մեղավոր»:

2Արձակագիր Միքայել Աբաջանցը հակադրվեց Վ. Արսենին, ասելով, որ ամեն մեկը չէ, որ պետք է ղեկավարի Գրողների միությունը. «Իհարկե, նա չի կարող տաղանդ բաշխել, բայց թե որքանով է տաղանդը գնահատվում, արդեն նրա աշխատանքի արդյունքն է»:

Գրաքննադատ Արքեմնիկ Նիկողոսյանը կարծում է, որ այս համագումարը չպետք 3է լինի գզվռտոցի առարկա, այլ` ստեղծագործական ընթացք, որով կարգավորվելու է գրողների հետագա գործունեությունը: «Մենք այնքան ենք քաղաքականացվել, որ գրական  դաշտն ընկալում ենք որպես քաղաքական դաշտ եւ քաղաքական պայքար: Դա սխալ է. փոխանակ քննարկենք արդի բուն գրականությունը եւ դրա խնդիրները,  մենք ամբողջ օրը քննարկում ենք կռիվները եւ ուրախանում»:

Միքայել Աբաջանցն ընտրելու է Ռազմիկ Դավոյանին.
« Նա տաղանդավոր գրող է, եւ ես գիտեմ, որ նա կկարողանա շատ ճիշտ կերպով գնահատել այսօրվա գրողներին եւ նրա ստեղծագործությունները»,-նշեց Մ.Աբաջանցը:

Վահե Արսենը նշեց, որ ինքը վաղը ընտրելու է Լեւոն Անանյանին:
«Եւ բոլորը գիտեն, որ Անանյանն ինձ ոչ մրցանակ է տվել, ոչ էլ այլ բան: Ես միությունում տարին 4 անգամ եմ լինում: Բայց ես միությունում տեսնում եմ շատ երիտասարդ ու պատանի ստեղծագործողների, ում համար գրելու լավ դաշտ է ստեղծվում: Բացի այդ Ռազմիկ Դավոյանը Գրողների միության համար մի քայլ հետ կլինի, որովհետեւ արդեն մեկ անգամ պաշտոնին լինելը, հեռանալը եւ կրկին հետ գալը սխալ է»,-ասաց Վ.Արսենը:4

Երեք բանախոսներն էլ նշեցին, որ իրենք երբեք չեն կարող աշխատել նման պաշտոնում:
«Իմ կարծիքով գրողը չի կարող նման վարչական պաշտոն զբաղեցնել: Ուրեմն այդ մարդը գրական ասպարեզում այլեւս ասելու բան չունի»,-ավելացրեց Վահե Արսենը: