Archive for September, 2010

Եկեղեցի. աշխարհի՞կ, թե՞ հոգեւոր իշխանություն

Wednesday, September 22nd, 2010

Հոգեւորականությունից եւ եկեղեցուց հիասթափված` մի վերջին փորձ արեցի` հարցերիս պատասխանները գտնելու եւ եկեղեցու դերը հասկանալու իմ կյանքում: Փորձս հաջողված էր. Տեր Կյուրեղի հետ հարցազրույցից հետո ինձ մեղսավոր զգացի…

Հարցազրույցն արվել է վաղուց եւ արդեն տպագրվել է. ներկայացնում եմ նաեւ Սարդում:

Ի՞նչ է պետք անել, որ ճեմարանն ավարտող ապագա հոգեւորականներն, իրոք, լցված լինեն Աստծո հանդեպ սիրով եւ կատարեն իրենց առաքելությունը:

Պետք է մի բան հասկանալ, որ եկեղեցին որեւէ բանով փոխարինել չես կարող: Պետք է կապվել եկեղեցու հետ: Եկեղեցին բանակ է, ուր կան հրամանատարներ` հոգեւորականներ, եւ զինվորներ` շարքային հավատացյալներ: Եկեղեցին Քրիստոսի մարմինն է, եւ մենք մկրտվելով` դառնում ենք այդ մարմնի անդամ: Մկրտված մարդկանցից քանի՞ տոկոսն է, որ կանոնավոր կերպով մասնակցում է պատարագների եւ հաղորդությունների:Տեղյա՞կ եք հաղորդություններից:

Ես մի քանի անգամ մասնակցել եմ, որից հետո այլեւս չեմ մասնակցում…

Ինչո՞ւ:

Խորանի մոտ ներկայացում էի տեսնում. ձեւականությունը շատ էր հոգեւորականների մեջ:

Դա միայն դու չես այդպես տեսնում, բայց դա տեսնելը չարից է: Չարի նպատակն է եկեղեցուց կտրել ձեզ. կտրել ձեր ծնողից: Մեր ծնողների մեջ ձեւականություն չկա՞. կա, չէ՞: Իսկ ինչո՞ւ չենք թողնում-հեռանում: Որովհետեւ մտածում ենք, որ ընտանիքում այդ տեսակ հարաբերություններ չեն լինում:

Եկեղեցին էլ մեծ ընտանիք է, եւ եթե դուք գնում եք եկեղեցի` սպասելով, որ այնտեղ հրեշտակների պետք է հանդիպեք` թեւերը մեջքին աճած, սխալվում եք չարաչար: Եկեղեցին հիվանդ մարդկանց հավաքատեղի է: Հիսուսն ասում է. “Ես չեկա արդարների համար, այլ եկա մեղավորների համար”:

Տիրոջ այս խոսքից մենք հասկանում ենք, որ արդարներ չկան, ուրեմն ո՞ւմ նկատի ունի: Նկատի ունի նրանց, ովքեր իրենք իրենց արդար են կարծում: Իսկ մեղավորները նրանք են, ովքեր գիտեն` իրենք մեղավոր են եւ գալիս են եկեղեցի` բուժվելու, մաքրվելու: Իսկ արդար մարդը եկեղեցու կարիքը չունի. ինքն իրենով արդար է… Այսօր ինչո՞ւ են տարբեր աղանդներ իրենց հավաքատեղին եկեղեցի անվանում, որովհետեւ եկեղեցի բառը մարդկանց ականջին սովոր է:

Հավատի զգացողությունը բոլոր մարդկանց մոտ նո՞ւյնը չէ: Կարեւորը հավատ ունենալն է. ի՞նչ տարբերություն` այդ հավատը ինչ անունով աստծուն ուղղված կլինի:

(more…)

Եկեղեցում լուսանկարել չի կարելի, չի կարելի նաև առանց գլխաշորի մտնել

Sunday, September 19th, 2010

Բայց եկեղեցու կողքին աղբ թափել կարելի է

Հավանաբար այնքան է աղբը կուտակվում, որ վառելով են փորձել «բարելավել» վիճակը


Արշավախմբի հետ այս տարի բախտ ունեցանք իջևանել Արցախի հրաշակերետ ուխտատեղիներից մեկում` 13-րդ դարում կառուցված Գանձասարում: Խմբի մի մասը գիշերեց ուխտավորների համար նախատեսած խցերում, իսկ մյուս մասը` վրանում կամ քնապարկերում:

Գիշերը հիասքանչ էր. բնության գրկում շաղապատ ու թարմ անտառի հոտը քթիդ էր հասնում ու նույնիսկ քնելու մասին մտքերդ անհետացնում, իսկ ամպերի փեշերն այլ տեսարան էին ուրվագծել շուրջբոլորդ` ծածկելով երևացող սարերի գագաթները և տարրալուծվելով անտառի հետ:

Գանձասարի եկեղեցու լույսերը մինչև կեսգիշեր չեն անջատվում: Հմայվելու համար եկեղեցու շուրջը առանց գիտակցելու մի քանի քայլապտույտներ ես անում, հետո արդեն պտույտների հաշիվնէլ ես կորցնում: (more…)

“Էրիկին օդանավակայանում ենք դիմավորելու”,- ասում են երիտասարդները

Thursday, September 9th, 2010

“Հասարակության մեջ սկսում է մեծանալ այն մարդկանց բանակը, ովքեր մտածում են երեխայի կյանքի, նրա ապրելու իրավունքի մասին: Էրիկի միջոցով մենք նաեւ հասարակությանն ենք փրկում անտարբերությունից: Յուրաքանչյուրն, ով մի փոքրիկ գումար է փոխանցում կամ որեւէ կերպ օգնում է այս նախաձեռնությանը, արդեն անտարբեր չէ. իրեն հետաքրքրում է անծանոթ երեխայի կյանքը, ապագան”,- այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ այսպես մեկնաբանեցին իրենց նախաձեռնության նպատակը “Փրկենք” երիտասարդական նախաձեռնության անդամները:

Այս նախաձեռնությունը շուրջ 5 ամիս է, ինչ դրամահավաք է իրականացնում 4-ամյա Էրիկ Սարգսյանի բուժման համար: Էրիկը հիվանդ է ավշային հանգույցների քաղցկեղով: Այժմ բուժվում է Ռուսաստանում: Բժիշկները հավաստում են, որ մի քանի քիմիաթերապիայից եւ որոշ բուժումներից հետո փոքրիկը կապաքինվի: Սակայն բուժումներն ու քիմիաթերապիան թանկ արժեն:

(more…)

“Իրենց ձեռքերն են թաթախել որդուս արյան մեջ…”

Tuesday, September 7th, 2010

Հունիսի 27-ին առավոտյան ժամը 7:00-ին, ըստ պաշտոնական վարկածի, որդիս` Արտակ Նազարյանը իբրեւ թե “ինքնասպան” է եղել: Ես պնդում եմ, որ որդիս երբեք այդպիսի բան անել չէր կարող: Նա հավատում էր Աստծուն, ուներ խոստովանահայր, Սուրբ երրորդություն եղբայրասիրաց ընկերության անդամ էր մինչեւ Պաշտպանության նախարարության հրամանանով աշխատանքի անցնելը: Նրա համար աստվածային օրենքները միս ու արյուն էին դարձել, եւ նա հստակ գիտեր, որ ոչ միայն սպանությունն է մեղք, այլեւ ինքնասպանությունը, եւ այդ մեծագույն մեղքի բաժինը ահավոր է լինելու:

Գիտեմ, Ձեզ համար ծիծաղելի է հոգեւոր բարձրագույն արժեքներից խոսելը:

Իմ որդուն սպանել են: Սպանել են մտածված, սառնասրտորեն, հաշվարկով: Վերացրել են իրենց ճանապարհին խանգարող լույսը, բարին ու ազնիվը: Այդպիսի գազանները չարիք են և ծնունդ են անպատժելիության մթնոլորտի: Նրանք սովորական մարդասպաններ չեն, նրանք հայրենիքի դավաճաններ են, որոնք սահմանի վրա գազանաբար սպանում և ոչնչացնում են սահմանապահ սպային:

Իրենց եղեռնագործության հետքերը ծածկելու համար մարմինը բարձրացրել  են 300 մետր դիրքերից վերեւ, դրել թշնամու տեսադաշտում` հուսալով թշնամու դիպուկահարների արձակած գնդակի վրա, բայց թուրքը հասկացել է, որ այնտեղ թիկնած սպան եթե սպանված չէ, ապա կիսամեռ է, եւ հայերին պատրվակ է պետք, իրենց իսկ ձեռքով սպանվածին վերագրելու թշնամական կողմին:

Բայց իրենց հաշվարկների մեջ սխալ դուրս գալով, կիսամեռ սպայի հարցերը վերջնականապես լուծելու համար ավտոմատի փողը մտցնում են բերանը և կրակում: Փոխանակ, գոնե այդ անելուց առաջ բժիշկ կանչեին, օգնություն ցույց տային, լվային վերքերը, որոնք թիվ ու հաշիվ չունեն, դրանով թեթեւացնելով իրենց մեղքը, ընդհակառակը, գնում են մինչեւ վերջ:

(more…)

Հայաստանում մտավորականները նույնիսկ “թաղվելու փող” չունեն

Sunday, September 5th, 2010

Երեկ “Հրապարակ” օրաթերթից իմացա, որ 81-ամյա հայտնի արձակագիր, դրամատուրգ Վարուժան Նալբանդյանի դին հայտնաբերել են հարեւանները։ Գրողը մահացել էր օգոստոսի 28-ին, իր բնակարանում՝ միայնության մեջ։

Վարուժան Նալբանդյանի հարազատներից եւ ոչ ոքի չեն հայտնաբերել։ Հետեւաբար հուղարկավորությունը կազմակերպող էլ չկար։ Դիահերձարանից հայտնել էին, որ եթե ոչ ոք չզբաղվի գրողի հուղարկավորությամբ, ստիպված են լինելու նրան թաղել Սովետաշենի գերեզմանոցի “անտեր մեռելների” կողքին։

Հրապարակ”-ը զանգահարել էր գրողների միության նախագահ Լեւոն Անանյանին՝ պարզելու, թե ինչու գրողների միությունը որեւէ բան չի ձեռնարկում անվանի գրողի հուղարկավորությունն ու հոգեհանգիստը կազմակերպելու։

Մեջբերում եմ “Հրապարակից”․

Լեւոն Անանյանը նախ հետաքրքրվեց, թե որտեղից գիտենք Վարուժան Նալբանդյանի մահվան մասին, ու պահանջեց տալ այն մարդու անունը, որը հայտնել է մեզ այդ տեղեկությունը, եթե, իհարկե, այդ մարդը գրող է: Հետո ասաց, որ իրենք էլ նախօրեին են իմացել ու արդեն զբաղվում են այդ հարցով: “Շատ տաղանդավոր գրող էր, ափսոս: Դե գիտեք, հարազատներ չուներ, ու այդ պատճառով ոչ ոք չի իմացել նրա մահվան մասին:

Դիակը վատ վիճակում է, ինքներդ եք հասկանում, մի քանի օր մնացել է այս շոգին”,- ասաց Լեւոն Անանյանը: Նա նաեւ տեղեկացրեց, որ (more…)