Archive for July, 2011

Թաղապետի բացօթյա կուպեն՝ հասարակական շահ

Friday, July 22nd, 2011

Դավիթաշենի հասարակական այգիներից մեկում է գտնվում այս բացօթյա կուպե-զվարճավայրը (նայեք վիդեոյում), որի ներսից լսելի են մի քանի տղամարդկանց «բազարային» խոսակցություններն ու մեկընդմեջ հնչող բարձրաձայն ծիծաղները: Ինչպես հայտնեցին տեղի բնակիչները՝ այգում գտնվող սրճարանի սեփականատերը թաղապետ, ՀՀԿ-ական Արթուր Գեւորգյանն է, իսկ «կուպեն» նրա հանգստավայրն է, որտեղ «բացի իրենից եւ իր շրջապատից ոչ ոք չի կարող մուտք գործել»,- հայտնում է Դավիթաշենի երիտասարդ բնակիչներից մեկը, ով չցանկացավ հայտնել իր անունը:

Հողային օրենսգրքի 60 հոդվածի 2-րդ եւ 3-րդ կետերում արգելվում է այգիների, պուրակների, պատմամշակութային հուշարձանների, սպորտային կառույցների տարածքների սեփականությունը։ Ուրեմն ով է իրավունք տվել սրճարանի սեփականատիրոջը կառուցել մեծ տարածք զբաղեցնող այս այգին:

Այգին կառուցապատելիս Դավիթաշենի թաղապետը կարողացել է արտաքնապես պատրանք ստեղծել, որ տվյալ այգին ծառայում է հանրային շահին՝ սրճարան-կուպեին տալով է մանկական սրճարանի տեսք: Սակայն պետք է զգուշանալ, որպեսզի մանուկները հանկարծ եւեթ չհայտնվեն այդ սրճարանի ներսում:

I don’t know his name

Tuesday, July 12th, 2011

Today I met this man.
I was near the cemetery on the hills that surround Stapanakert and I saw him walking. Bending forward like an elder that worked hard in his life.
He carried two bags full of vegetables (greens) and a kitchen knife with some earth. I walked beside him and he looked at me.
- Barev
- Barev Barev

He said something in Armenian, I can’t speak Armenian at all.
I tried with English, he tried with Russian. No way. We can’t speak each other but we smiled and kept walking together. He had a sad and peaceful face.
I took some photos, he stopped, looked at me and, using the hands, invited me to eat in his place. I was very hungry but said not, don’t know why. Immediately regretted.
We walked silently for a while. He stopped again, looked at me and pointed the cemetery with his knife. He lost 2 sons during the war and they are buried there. He put a beg on the ground and hits his chest with the hand.
After some time in silence, he invites me again to have lunch with him.
- Aiò (yes)
His house is new but empty. In the bright living room just a table, three chairs and three photographs: the portraits of the two sons and the wife. She died as well. I don’t know when and why.
He showed me the bath where to wash my hands.
He cooked and after we ate together, silently. A long and deep silence. Sometime we look each other in the eyes and smiled, no words. His hands shake. He put all the food on my side so I can take it easily.
I has a tattoo on his arm “1933″. I guess is his date of birth.
After eating he made the tea and we drink it, again, in silence. He took some chocolate for me. I took his hand with both my hands and say thank you. He smiles.
I stand up, hug him, take my camera and come back in the street.
I don’t know his name.

Francesco Alesi
13 November 2010

աղբյուրը՝  http://englishar.wordpress.com/2011/06/09/i-dont-know-his-name/#comment-161

Փոքրիկը տապակում է կարտոֆիլն, ու հացի են նստում (վիդեո)

Monday, July 11th, 2011

Մինչ 11-ամյա Ռոզան տապակում է իրենց հողամասում աճեցրած կարտոֆիլը, նրա երկու քույրերը, որ իրենից փոքր են, հավաքում են սենյակը` փորձելով հնարավորինս հարմարավետ դարձնել տունը: Երբ կարտոֆիլն ու մատնաքաշն արդեն սեղանին են, փոքրիկները սպասում են` երբ մայրը տուն կգա, իսկ հայրը, որ մշտապես նստած է աթոռին, կհանգցնի վերջին ծխախոտն ու կնստեն հացի:

Ռոզայենց ընտանիքն ապրում է Ապարանի շրջանի Արագած գյուղում: Բոլորը նրա հորը` Գառնիկին, ճանաչում են որպես վարկերից տուժածի եւ նեղ վիճակում հայտնվածի: Դեռ 4 տարի առաջ նա վարկ էր վերցրել` կոշիկի իր արտադրությունը խթանելու համար:

«Կոշիկ էի կարում. մեծածախ պատվեր կար` մոտ 150 զույգ, որոշեցի վարկ վերցնել, մատերիալ առնել, կարել: Վերցրեցի, կոշիկները կարեցի, բայց չեկան պատվերը տանելու. Խաբեցին»,- պատմում է Գառնիկն ու վառում հաջորդ ծխախոտը:

Գառնիկը չի կարողացել մարել 500 հազար դրամ վարկը, համագյուղացի վարկառուներն են փոխօգնության միջոցով մարել այն: Երկրորդ անգամ է վարկ վերցրել` համագյուղացիների պարտքը վերադարձնելու համար: (more…)

Զգում եմ, որ ձեռքիս մի շատ յուրահատուկ ու զարմանալի պարգեւ ունեմ, որ նվիրում եմ բոլորին (վիդեո)

Sunday, July 3rd, 2011

Երբ մտա Ուժուպիսի (Արվեստագետների անկախ հանրապետություն Վիլնյուսում) ամենահայտնի եկեղեցին, փշաքաղվեցի «Ցանկամ տեսնել զիմ Կիլիկիա» երգի հնչյուններից:

Լիտվական խումբը կատարում էր հայկական ազգային երգեր ու շարականներ, հանդիսատեսը զարմացած հետեւում էր նրանց, իսկ իմ սիրտը թրթռում էր: Համերգի ավարտին մոտեցա մեներգչուհուն` Յուստինային, ներկայացա անգլերենով, ասացի որ հայ եմ: Սկսեց հայերեն խոսել, ծանոթացրեց ինձ իր հարազատների եւ ընկերների հետ, հպարտացավ, որ հայ է գտել: Յուստինայի հետ հանդիպեցի երկու շաբաթ անց` սրճարանում:

- Հայրս հայ է, մայրս` լիտվուհի, բայց շատ լավ է խոսում հայերեն, երբեմն նույնիսկ հորիցս լավ: Նա հայերեն-լիտվերենի թարգմանչուհի է եւ դեռ տարիներ առաջ գնացել է Հայաստան` պրակտիկայի, այնտեղ էլ հանդիպել է հորս, ու ամուսնացել են: Ես, արդեն 16 տարի է, ինչ Հայաստանում չեմ եղել, պատկերացում անգամ չունեմ` հիմա ինչպիսին է այն: Քույրս Հայաստանում է ծնվել, իսկ ես` այստեղ:

(more…)