Archive for October, 2011

Խոհ

Tuesday, October 25th, 2011

Քայլելիս ուղեղն ավելի լավ է աշխատում,

Մտքերն էլ իրենց հերթին շատ խորն են տանում…

Դարավոր դղյակի դարպասների ծանրությամբ բացվում են կոպերս, ծուլորեն ձեռքս շոշափում է պահարանիս երեսը, ականջ ծակող զարթուցիչի գլխին անմիջապես արջի թաթի հարված է հասնում, ու կտրվում է նյարդեր սղոցող աքաղաղի կանչը:

Հագնում եմ շորերս, լվացվում, նախաճաշում, ստուգում ֆեյսբուքյան էջս, տանից դուրս գալուց առաջ նայում եմ հայելու մեջ, ստուգում արդյոք ամեն ինչ տեղում է. բջջայիններս, ծխախոտս, կրակայրիչս, փողերս:

Տեղում է ամեն ինչ, կարող եմ գնալ: Մեր տնից կանգառ տանող ճանապարհը զուրկ է մայթից, ավելի ճիշտ` այն գրավել են, զավթել են ու տեղը կառուցել ավտոլվացման կետեր, խորովածանոցներ: Տեսնես հե՞շտ է եղել տարածք գրավելը, երևի թե դժվար, բայց արդյոք այնքա՞ն դժվար, ինչքան քո ուշադրությունը գրավելն է: Գիտես, երեկ ինձ մի պահ թվաց, թե հաջողվել է ուշադրությանդ արժանանալ: Նայեցիր աչքերիս մեջ, ու կարծես արև շողաց, ինչպես հիմա:

Հիմա արևը ինձ է նայում դիմացի մայթից, այն նոր է վերանորոգված, շքեղ է, բարձր արգելապատնեշներով, հաճելի կլիներ այդ մայթով քայլելը, բայց չեմ կարող այնտեղ հասնել, մոտակա անցումը հենց կանգառի մոտ է: Դու էլ ես ինձ համար նույնքան անհասանելի, համենայնդեպս հիմա, իսկ երբ հասնեմ այնտեղ ուր գնում եմ կդառնաս հասանելի, բայց, ցավոք, քո կարիքը էլ չի լինի, ինչպես և դիմացի մայթ անցնելու: Քեզ պես շքեղ է այն: Ինձ սկսում է արդեն թվալ, որ շքեղությունը ու անհասանելիությունը հոմանիշներ են: Քո շքեղության կողքով անցնում եմ, աչքերով տիրում, միասին շարժվում ենք նույն ուղղությամբ, բայց դա դեռ շատ քիչ է նրա համար, որ մեր ճանապարհները խաչվեն:

(more…)

Մենք այլեւս չխոսեցինք ցեղասպանությունից

Friday, October 21st, 2011

Այսօր իմացա, որ Զեհրան ամուսնանում է… հուզվեցի:

Գիշերվա ժամը երկուսն էր, ղեկավարս Զեհրային բերեց մեր տուն: Եվրոպական ձեւերով բարեւեցինք, բայց արեւելյան ազգերին բնորոշ ջերմությամբ  թեյեցինք ու խոսեցինք ողջ գիշեր:  Թուրքի նկատմամբ կոմպլեքս ունեի:  Թուրք տեսել էի, շփվել էի, խմել էի հետը, բայց ապրե՞լ…այս միտքն ինձ նույնիսկ գիշերները հանգիստ չէր տալիս:  Մինչ Զեհրայի գալը ես հպարտությամբ դարակներից հանել էի բոլոր հայկական հուշանվերները ու տարածել տնով: Սենյակիս դռան բռնակից  էլ հայկական դրոշ էի կապել:

(more…)

հիմարություն

Friday, October 14th, 2011

Սպարտիվկայով էր, հեռախոսը ձեռքին.  պիտի ցատկեր կամրջից: Մի ստից բան էր պատահել երեւի: Ամբողջ աշխարհը գլխին էր փլվել:

Կամրջի եզրային ճաղերին հենված էր, մեկ էլ հետ եկավ, թափ հավաքեց ու վազեց թռչելու… 113 համարի գազելն արագ անցավ, ներսից չհասցրի տեսնել` թռչեց նա, թեչէ: Պատուհանից ամեն կերպ փորձում էի հասկանալ` ի վերջո թռե՞լ է, թե՞ չէ:

Երբ գազելն արդեն կոնյակի գործարանի մոտ էր, հետո գլխի ընկա, որ ալարել եմ կանգնեցնել, իջնել, միգուցե փրկեի… բա որ թռած լիներ: Մեկ էլ հիշեցի, որ հետեւիս նստած տղան էլ էր ուշադիր հետեւում` թռնում է, թե չէ: Իմ հիմար դատողությամբ հետեւիս տղան ինձ հանցակից էր էլի…

Ամբողջ ճանապարհին աղաչում էի չգիտեմ ում, որ գամ տուն, լուրերը նայեմ ու գագիկ շամշյանը հայտնած չլինի, որ Հրազդանի կիրճում դիակ կա… դեռ չի հայտնել, բայց հիմա ինձ արդեն չի էլ հետաքրքրում` թռել ա, թե չէ, այլ այն, որ ես անտարբեր եմ:

Ես չապրող հասարակության անդամ եմ: Երթուղայինում իմ դիմաց նստած աղջկա պես, որ ծիգռովի չալման կապել էր գլխին, սվարովսկի քարերով հեռախոսով խոսում էր ընգերոջ հետ ու ասում. <մեկն իրան ուզում էր մոստից քցեր աչքիս>: Ու մնացած անտարբեր, անկյանք ուղեւորների նման, որ իրար էին նայում. ուզում էին ասել <ամեն մեկս հազար դարդ ունի, հո չէինք կանգնելու>: Դիմացս կռացած տղամարդու նման, որ ալարել էր լողանալ. ուր մնաց մեկի կյանքով հետաքրքրված լիներ… ես այդ անկյանքերից մեկն էի… ափսոս

Հ.Գ. իսկ երբ 10 տարի ազատազրկման ենթարկվածին վիլիսով տարան դեպի անհուն միայնություն, ես լացեցի..

«Կարո՞ղ է դուք իմանաք` որտեղ է Քադաֆին»

Thursday, October 6th, 2011

Էլի ուշացա: Պայուսակս եմ լցնում այն ամենը, ինչն այդ պահին ընկնում է աչքիս, մտքումս ինչ ասես ասում եմ Մարկ Ցուկենբերգին ֆեյսբուք հիվանդությամբ բոլորիս վարակելու համար, ու ինձ դուրս եմ նետում տանից…

Կանգառում…

Էս 64-ը, ժողովուրդ ջան, գալիս է 15 րոպեն մեկ: Մեր բախտն էլ էդպես է բերել: Գոնե մի ալտերնատիվ միկրոավտոբուս էլ լիներ, թե չէ ես ինձ արդեն կանգառի սյուն եմ զգում կամ էլ լուսացույց:

Հիմա ինչ, գալո՞ւ ես 64 ջան: Ըհն, եկավ… էնպես էլ նազանքով ու դանդաղ է գալիս, ոնց որ բալետ պարի: Վերջապես…ինձ ներս եմ գցում ու ինչպես միշտ` ուժս չի հերիքում, որ դուռը փակեմ…մունաթախառը նկատողություն վարորդի կողմից, թե դուռը չի փակվել:  Ինչքան ուժ ունեմ գործադրում եմ. դուռը արդեն փակ է, բայց վարորդն էլի դժգոհ է, փաստորեն հիմա էլ դուռը ջարդելու գործով էի զբաղված: (more…)

Մտորելիք է

Wednesday, October 5th, 2011

«Ապե, դու էլ ե˚ս գալիս Երևան»,- լսվում է Վայք-Երևան երթուղայինի վարորդի ձայնը: «Չէ է, ախր դու Երևան գնալու շորեր չես հագել»,- ինքն իրեն ուղղում է վարորդը: Երթուղայինի մեջ ծիծաղ է սկսվում: Ես էլ եմ ծիծաղում: Մտածում եմ` տեսնես «Երևան գնալու շորերը» որոնք են ու ակամայից հագածիս նայում:

Մեքենան ավտոկայանից շարժվում է: Դեռ ազատ նստատեղեր կան: Զարմանում եմ` առանց նստատեղերը լրացնելու ճանապարհ ենք ընկնում: Պարզվում է` ոչ: շուրջվայքյան ճանապարհորդություն է` ուղևորներ «հայտնաբերելու» նպատակով:

Մենք քսան րոպե պտտվեցինք քաղաքով: Ես այդ ընթացքում հասցրի երեք անգամ ձեռքով անել պատշգամբում կանգնած մայրիկիս:

(more…)

«Եվրո տատիկն» ու Այգեստանի տղամարդիկ

Wednesday, October 5th, 2011

Տունս այնքան մոտ է համալսարանին, որ կարող եմ ճանապարհին ոչինչ չնկատել բացի քայլերիս քանակից:
Բայց…

Այդ «եվրո տատիկը», որին հանդիպում եմ մասնաշենքից դուրս գալիս… Ինչպես եմ վատ զգում, որ
ինձնից փող չի ուզում… Մուրացկանության նոր մշակույթ. բերան չցավեցնել նիհար դրամապանակներից
փող պոկելու համար, ունենալ մշտական հաճախորդներ ու նրանցից վերցնել հազար դրամից ոչ պակաս
գումար:

Իսկ այդ մշտական հաճախորդները «եվրո տատիկին» եվրոներ են նվիրում այն նույն հոգեբանությամբ,
որը նրանց ձեռքից բռնել ու տարել է համալսարանի «ամենաթանկանոց» ֆակուլտետը, գնել է տալիս
ամենակարմիր դիպլոմը ու ամենասև ջիպը… Եթե կա ամեն ինչի էլիտար տարբերակը, պետք է լինի նաև
մուրացկանինը, և հորինվել է «եվրո տատիկը»…

(more…)