Archive for January, 2013

Էփո ձյաձյան թող չգա

Sunday, January 27th, 2013

Հեղ` Փառանձեմ Հովհաննիսյան

Առաջին օրը եկավ Էփո ձյաձյան՝ Անուշ տոտայի ձեռքը բռնած, էնքան նման էր ինձ՝ մամաս ձեռքս բռնած մանկապարտեզ տանելուց, իսկ որ ճիշտն ասեմ սկի չեմ հիշում, թե մամաս ոնց էր ինձ մանկապարտեզ տանում… Էփո ձյաձյան, ինքը լուռ էր, լուռ շուրջը նստած բոլորի պես, հինգ, տասը րոպե նստեց, վեր կացավ, արդեն ինքը բռնեց Անուշ տոտայի ձեռքը, ուժ չունեցող տղամարդու հայացքով, որ սովորաբար ունենում են սերիալների բանտում հայտնվածները, կնոջը հուշեց, որ լավ կլինի գնան, հետո ոտքից գլուխ չափեց եկած տեղը, հաստատ մտքում ասաց՝ վաղն էլ կգամ… Մտքում խոսքի տերն էր. Վաղը էլի եկավ, առանց կնոջ եկավ, դժվար կնոջ բացակայության պատճառով ներս չմտավ, ուղղակի չմտավ, դրսում կանգնեց մինչև բոլորը դուրս եկան, էդ բոլորը ոնց որ Էփո ձյաձյայի աչքի գրողները լինեին, ամենալուռը ինքն էր, սուս ու փուս եկավ մինչև բարձր էդ թումբը, հետո իջավ բոլորի պես, երեկվա պես նայեց, նայեց, մի պահ մտքում ասաց՝ վաղը էլի կգամ, հետո մտափոխվեց շատ արագ, ասաց՝ էլ երբեք չեմ գա, չես տեսնի ինձ երբեք: Ես լինեի իրա փոխարեն մտքիս կստիպեի, որ ասեր՝ ես քեզ երբեք չեմ տեսնի, իսկ դու ոնց էլ լինի մի տեղից կտեսնես ինձ: Մի բան համոզում էր հավատալ՝ Էփո ձյաձյան վաղն էլ կգա, թող գա, թեկուզ լինի լուռ, թեկուզ կնոջ ձեռքը բռնի ու տասը րոպեից գնա, բայց գա…

(more…)

Ես ընտրում եմ ձեզ, տաքսիստներ

Thursday, January 24th, 2013

- Եկեք էս թունելի մեջով էլ անցնենք, հետո տաքսի կնստենք,- ես:

- Չէ, վտանգավոր ա,- Սեմ:

- …,- Հրանտ:

- Ես գնամ, կանցնեմ թունելը, էն մյուս կողմում կսպասեմ ձեզ,- ես:

- Անի, Անի…,- Սեմ ու Հրանտ:

Շրջվում, տեսնում եմ` արդեն տաքսի են բռնել: Վարորդին ափսոսալով հետ եմ գնում, որովհետեւ կարծում ա` հազիվ ուղեւոր ա գտել: Նստում եմ տաքսի նրանց հետ ու անցնում ենք թունելով:

- Եթե ես անցնեի էս թունելով, իմ համար աջ քաշած, կարո՞ղ ա խփեիք, գցեիք,- ես:

- Չհասկացա հարցը,- տաքսիստ:

- Ասում եմ` եթե էս թունելով անցնեի, քայլելով, իմ համար աջ քաշած, ինձ կխփեի՞ք, կգցեիք:

(more…)

Մեր կողմնակիցները միայն մենք էինք

Sunday, January 13th, 2013

Ֆրանսուհի ընկերոջս հետ համերգի էինք Առնո Բաբաջանյանի անվան համերգասրահում: Մենք միասին զուգարան մտնելու սովորություն ունեինք: Երբ զուգարանակոնքից օգտվելու իմ հերթն էր, ընկերուհիս քչփորում էր համերգասրահի զուգարանի դարակները: Կլինկորից վարագույրի հետեւում համերգասրահի աշխատակիցները Բաբաջանյանի մեծ պաստառն էին թաքցրել:

- Եթե էս պաստառը գողանաս ինձ համար, շնորհակալ կլինեմ,- ասացի ֆրանսուհուն:

Նայեց չափերին, հետո զուգարանի դռանը, հետո պատուհանին.

- Դռնից չենք կարող, պատուհանից եթե ներքեւ գցենք, կվնասվի,- ասաց:

(more…)

Խոսքից հետ կանգնել չկա

Thursday, January 10th, 2013

Ատում եմ հրաժեշտը: Այնքան անիմաստ տխրություն կա դրա մեջ: Հրաժեշտի ժամանակ թվում է` երբեք էլ չես հանդիպի նրան: Հրաժեշտի հուզումը պարզապես սպանում է մարդուն: Ու որքան երկար է այն տևում, գրողը տանի: Ոչ թե ցանկացել եմ, որ չհեռանան ինձանից, այլ, որ այդ սպանիչ վայրկյանները շուտ անցնեն: Այդպես էի հրաժեշտ տալիս հորս 7 տարեկանում: Փակված լոգարանում, ուռած ու կարմրած աչքերով ու ձեռքերով ականջներս փակ, որ չլսեմ թե դռան մոտ կանգնած հայրս ինչպես է կանչում անունս: Ամենասարսափելին այն է, որ մի գուցե գլխի ընկնեն, թե ինչու են կարմրած աչքերդ: Ու երբեք չի հաջողվում խուսափել այդ անիծյալ հրաժեշտից: Կոկորդում հսկայական քար, սեղմված ատամներ, դողացող մարմին, ջղաձգված ժպիտ ու ժամանակը հաշվող վայրկյաններ:

(more…)