Archive for March, 2013

Ապրիլմեկյան լրատվամիջոցներ

Sunday, March 31st, 2013

Դպրոցական տարիքում ապրիլի 1-ին ամենաշատը սպասում էին մեր դասարանի ստախոսները` նրանք, ովքեր ամեն օր էին ստում ու առանձնակի հաճույք էին ստանում դրանից` կարծելով, թե դիմացինին հիմարեցնում են: Ապրիլի 1-ը նրանց համար իրականում յուրօրինակ օր էր: Նրանք այդ օրը հրապարակայնորեն անում էին այն, ինչը միշտ ներքուստ ու գաղտնի են արել` մի տարբերությամբ, որ եթե նախկինում այդ արարքի համար կդատապարտվեին, ապա ապրիլի 1-ին ստելը կառաջացներ բոլորի հրճվանքը` նույնիսկ ուսուցիչների:

Ի դեպ` մեր դասարանի, բակի, փոքրիկ քաղաքի մեծ մասն էին սիրում ստելու օրը: Ես էլ մի բան հորինում, ստում էի (հաճախ անհաջող)` հետ չմնալու համար, բայց էդ օրն էդպես էլ չսիրեցի: Ինձ թվում էր` բոլորն իրականում ստախոս են, պաշտում են ստելը, հաճույք են ստանում ուրիշներին խաբելուց, բայց այդ մասին արտահայտվում են միայն ապրիլի մեկին:

Համատարած ստի ու հրճվանքի մթնոլորտը շարունակվում ա նաեւ այսօր: Այն լրատվամիջոցները, որոնք միշտ ստել են գաղտնի, այսօր չկարողացան զսպել իրենց: Կեսգիշերից հետո մրցույթ է լրատվամիջոցների միջեւ, թե “ով այնպիսի սուտ կասի”, որ ավելի շատ քլիք ու լայք հավաքի: Ուղղակի դժվար թե խմբագիրներն իրենց “թագավորության կեսը” տան: Նրանք շատ-շատ հրճվող ուսուցչի դերում են:

Կուզեմ, որ ամեն օր ապրիլի մեկ լինի, միայն թե բոլոր ստախոս լրատվամիջոցներն իրենց սուտ լուրերի տակ էդքան պատրաստակամորեն գրեն միակ ճշմարտությունը. “Ապրիլմեկյան կատակ – մենք խաբում ենք ձեզ”:

Հ.Գ. Իրականում, էնքան զզված եմ էս ստի ու հրճվանքի մթնոլորտից, որ հավես չարեցի մի նորմալ գրեմ: Ու թույլ շարադրված միտքս կհասկանան նրանք, ովքեր դեռ մանկուց չեն սիրել ապրիլմեկյան հրճվանքներն ու կատակները:

Ամոթ Մարինե Պետրոսյանին եւ Վահան Արծրունուն

Tuesday, March 12th, 2013

Երեկ միգուցե կարդացել եք “Հեղափոխական լիդեր, թե խեղճ քաղաքացի` Րաֆֆի” գրառումս, որտեղ ներառել էի նաեւ Րաֆֆու այս լուսանկարը: Առավոտյան արթնացա, տեսա, որ ֆեյսբուքում ահագին մարդիկ լուսանկարս հրապարակել էին` reshare-ով հղում տալով Մարինե Պետրոսյանին: Երբ Մարինեի մոտ նայեցի լուսանկարը, տեսա, որ նա բլոգից save as ա արել, պահել համակարգչում, հետո իր իսկ անունից դրել ֆեյսբուքում: Լավ, իմ գրած տեքստը կարող էր դուր չգալ նրան, բայց եթե լուսանկարը դուրը եկել է, հանգիստ կարող էր նման կերպ հրապարակել` միայն թե հղում անելով բլոգին, մանավանդ, երբ մարդը հստակ գիտի` որտեղից ա վերցնում:

Մարինեին քոմենթի միջոցով շատ քաղաքավարի հարցրեցի.

- Լուսանկարը ձերն է?

- Չէ,-եղավ պատասխանը:

- Բա ինչի հղում չեք դրել, որ վերցրել եք sard.hetq.am-ից:

- Ես սարդից չեմ վերցրել: Որտեղից որ վերցրել եմ, հետը տեքստ կար դրված, որի հետ համաձայն չէի, դրա համար միայն լուսանկարն եմ վերցրել:

- Իսկ որտեղից եք վերցրել?

Պատասխանելու փոխարեն Մարինեն ջնջեց մեր այս ամբողջ խոսակցությունը եւ մի քոմենթ ավելացրեց` էս լուսանկարը վերցված ա ՍԱՐԴ ԲԼՈԳԻՑ: Էն որ ուզում էր ասել` էլ մի զզվացրու էլի, լավ եմ արել, գողացել եմ: Բայց դե էլ բան չասեցի, սուս-փուս ինձ համար սկսեցի ավելացնել “լուսանկարը sard.hetq.am-ի” գրությունը բոլոր լուսանկարների տակ, որոնք reshare էին արվել Մարինեից: Ներքուստ զարմացած էի, որ ստեղծագործող, գրող մարդը էդքան անփութորեն ու անտարբերորեն է մոտենում հեղինակային իրավունքին..

Reshare անողներից մեկն էլ Վահան Արծրունին էր, որտեղ եւս զուտ դրեցի “լուսանկարը` sard.hetq.am-ի” ստորագրությունը, ինչն Արծրունուն չափազանց զայրացրեց: (more…)

Հեղափոխական լիդեր,թե խեղճ քաղաքացի`Րաֆֆի

Monday, March 11th, 2013

Վերջանում է հացադուլիս առաջին օրը. որեւէ ցավ, որեւէ տհաճ վիճակ չեմ ունեցել եւ ողջ օրս անց եմ կացրել Ազատության հրապարակում` նստած, կանգնած, քայլելով, թեյելով ու խոսելով: Հացադուլի որոշման գնացի զուտ խղճիս թելադրանքով, քանի որ երբ որեւէ մեկը իմ երկրի ապագայի համար իրեն զոհում է ինչ-որ տեղ, ես չեմ կարող կողքով անցնել, նայել վրան` կարծես թանգարանային նմուշ ու ճեմելով մտնել սրճարան, մի լավ բտվել, արարքները քննարկել, խմելուց հետո տուն գնալ ու մոնիտորի դիմաց նստել, մեծ-մեծ ստատուսներ գրել ցրտին սովից ու սառնությունից տառապող մարդու մասին. դա ես տգիտություն ու սերժություն եմ համարում: Էս պահին ես էլ մի բան արած եմ համարում ինձ, եթե հացադուլն է պայքարի ձեւ ընտրվում: Սա իմ ընկալումը Ազատության հրապարակում նստած ՀՀ քաղաքացի Րաֆֆի Հովհաննիսյանի մասին:

(more…)