Archive for May, 2013

Տատս ասում էր` աշխատող մարդը սոված չի մնա

Thursday, May 30th, 2013

Անընդհատ եմ գյուղերում, զրուցում  եմ մարդկանց հետ, լսում նրանց պատմությունները: Բոլոր գյուղերում կան հավաքատեղիներ: Նախկինում մարդիկ սովորաբար այնտեղ հավաքվում էին աշխատանքից հետո՝ իրիկնաժամին: Սակայն դա վաղուց էր: Այսօր բազմաթիվ գյուղերում այդ հավաքատեղիներում արդեն կեսօրից հավաքվում են գյուղի տղամարդիկ ու, որպես կանոն, թղթաղաղ, նարդի, ավելի տարեցները` դոմինո խաղում: Այս «խավը» հենց իմանում է՝ լրագրող ես, սկսում են բողոքել, ամեն ինչից: Այդ նույն ժամանակ, դա հետո մեր զրույցից է պարզվում, նրանց կանայք եւ երեխաները բանջարանոցներում աշխատում են, որպեսզի սոված չմնան: Երբ հարցնում եմ` բա ինչու դուք չեք գնում օգնեք նրանց: Ասում են` աշխատես, չաշխատես՝ նույնն է, վիճակներս չի փոխվում: Ես չեմ հավատում, իհարկե: Անհնար է՝ աշխատես-չաշխատես՝ նույն վիճակը լինի:

Տատս, որին 14 տարեկանում ամուսնացրել էին իրենից մի 30 տարով մեծ պապիս հետ ու հետո էլ իր կյանքի վերջին 30 տարին անցկացրել առանց ամուսնու, մինչեւ իր կյանքի վերջին օրերը աշխատում էր: Նա էշը նստած բանջարանոց էր գնում: Քանի՜-քանի՜ անգամ է էշից ընկել: Չնայած տղաները, աղջիկները, թոռներն անընդհատ հանդիմանում էին, արգելում նրան բանջարանոց գնալ, գործ անել, կարմրաթուշ տատս այդ տարիքում շառագունում էր, ընդամենը լուռ «համաձայնում», հետո շարունակում իր գործը:

(more…)

Բարի ճանապարհ

Wednesday, May 8th, 2013

Հայրս դեռ 90-ականներին խիստ քննադատում էր Ռուսաստան գաղթող մեր բոլոր բարեկամներին. “Բա որ Ռուսաստանում էլ փողերը պրծավ, էդ ժամանակ ո՞ւր են վազելու: Բա էս երկրում մեկը չմնա՞: Մարդիկ կռվում, հող են պահում, որ իրենք մեռնելուց ասեն ինձ տարեք մեր հայրենի հողում թաղե՞ք”: Ես այդ ժամանակ ամբողջովին համամիտ էի նրա հետ ու համոզված էի, որ ով ուր էլ գնա, մենք կշարունակենք ապրել մեր երկրում` ինչպիսին էլ այն լինի:

Հորս մահից ամիսներ են անցել. մեր ընտանիքի 50 տոկոսն այսօր արտագաղթելու է: Չգիտեմ` հայրս ինչ կասեր այս դեպքում:

Հ. Գ. Բարի ճանապարհ արտագաղթողներին, մենք ապահով Հայաստանում ենք, կդիմանանք: