Posts Tagged ‘օդանավակայան’

Ճանապարհ

Thursday, September 29th, 2011

Հեռախոսի զանգից արթնանում եմ:

-Բարև, էս չե՞ս գալիս դասի:

Նայում եմ ժամին 11:30 է.
- Ինչի, 14:30 չի՞ դասը:

- Չէ, այսօր երեքշաբթի է, 13:00-ին:

-Վաաայ…, լավ, գալիս եմ, սպասի’ր:

Նորից խառնել եմ դասաժամերը: Առհասարակ, ինչ դասերը մեկ ժամ ուշ են սկսվում , միշտ խառնում եմ. անցյալ անգամ էլ շուտ էի գնացել: Ասում են` մարդու օրգանիզմն իր ներքին ժամն ունի, որը չպետք է խախտել (ինչևէ, կրթության նախարարն այդ առաջարկն անելիս դա հաշվի չէր առել): Արագ-արագ հագնվում, պատրաստվում ու դուրս եմ գալիս: Ճանապարհին ինչ ասես չեմ ասում քաղաքապետին, որ երթուղայիները քաղաքի ծայրում են, այդքան հեռու են (հեռու մեր տնից): Այնքան եմ գնացել-եկել այս ճանապարհով, որ մտքերով եսիմ ուր եմ, իսկ ոտքերս արագ-արագ ինձ տանում են, ակամայից մտաբերում եմ սևակյան խոսքերը . «իսկ ոտքերիցս բարի բա~ն, չկա»…Եվ իրոք, ինչքան բարի են իմ ոտքերը, որ ներում են իմ քնկոտությունն ու ինձ այդպես արագ տանում են դեպի երթուղայինները: Իսկ պատկերացնո՞ւմ եք, որ մարմնի ամեն մաս «ինքնիշխան» լիներ, ու ոտքերը ճամփի կեսին կանգնեին, ու ասեին` չենք գնու~մ…Այ պետությունն էլ պետք է լինի մեկ մարմնի պես, միասնական:

Ահա հասնում եմ: Ընկերունիս մի փոքր ջղայինացած հոնքերի տակից այնպես է ինձ նայում , ասես ուր որ է պիտի հարձակվի վրաս, բայց գիտեմ, չի զայրանա. սովոր է:

(more…)

Ու կհետաքրքրվենք մեռելներով․․․

Wednesday, December 8th, 2010

Էսօր քայլում էի հին ու նոր ճանապարհով․․․ եկեղեցու զանգերը խփեցին գլխիս, շրջվեցի․․․ թափորը տանում էր խաչապատ մեռելին․․․ ինձ չհետաքրքրեց, թե ով է մեռել․․․

Կարոտեցի ձեզ․․․ ուզեցի թռչկոտել, բայց դուք չկայիք, իսկ մենակ չի ստացվում․․․ օրս անցավ․․․ երեկոյան նստեցի նույն ավտոբուսը՝ նույն դեմքերի ուղեկցությամբ․․․ կրկին “We are the champions”-ը խցկվեց ականջներիս մեջ․․․ սպիտակ ականջակալներիս դեմ անզոր եմ․․․
Երազեցի պրոսպեկտում լինել ու հիշեցի, որ կվերադառնամ, օդանավակայանից տուն տանող տաքսին կանցնի պրոսպեկտով․․․ կկանգնեցնենք ու մի լավ կթռչկոտենք մեր քաղաքում․․․ ՄԵՐ քաղաքում․․․
Ու կհետաքրքրվենք մեռելներով․․․