Թեղուտի անտառների պաշտպանությանն ուղղված վերջին ակցիայից հետո բլոգում գրելու ցանկությունս վերականգնվեց…
Բանկ մտնող մարդու երազանքներն ու մտորումները պատկերացնո՞ւմ եք: Որքա~ն է նա տենչում հասնել տեղ, բարձրանալ աստիճաններով, հերթ կանգնել, մի ճմրթված թղթով հով անել ինքն իրեն եւ, մեծ բերկրանք ապրելով, իր հերթը հասնելուն պես` ասել.
“Մեզ Ռուսաստանից` Սիբիրից փող են ուղարկել, կարող եմ չէ՞ ստանալ հիմա”…
Եթե պատասխանը “հա” եղավ, վեեեեերջ… ինչ բերկրանք, ինչ երջանկություն, ինչ բավարարվածություն… “մի երկու կիլո պեսոկ կառնեմ` հենց սթարից, էնտեղ էժան ա, մի երկու կիլո բուդ, մի քիչ միրգ ու հարեւաններին կասեմ, որ մարդս փող ա ուղարկել, բա ո՞նց…”
Էս ամբողջը մտածելով գալիս ա ու տեսնում ա, որ բանկի “առաջը փակել են”… “էս ով են, մի րոպե ճանապարհ, հա՞”
(more…)
Share on Facebook