ՍԱՐԴ ԲԼՈԳ

քանի որ Անահիտին պատահաբար հանդիպեցի, ձեռքիս տակ եղած միակ նկարող միջոցը հեռախոսն էր

Քույրս իրենից տարիքով մեծ մի ընկերուհի ունի` Անահիտ անունով: Միշտ պատմում էր, որ Անահիտը մինչ 1998-ը ուղեկցորդուհի (ստյուարդես) է եղել…

Երկու օր առաջ հանդիպեցի Անահիտին․ դե, գիտեք, որ ինքնաթիռներն իմ պատրանքն են… ինչպես կարող էի առիթը բաց թողնել․․․ հարցրի․

- Ստյուարդես եք չէ՞ եղել․․․

- Հա․․․

- Փաստորեն թռչել գիտեք․․․

- (ժպիտ) հա․․․ ասում են 92 տարի օդում եմ եղել․․․

- Էդ ո՞նց։

- 20 տարի իրոք օդում եմ եղել, բայց մեր ստաժը քառապատկում են․․․ 20 տարեկանից աշխատում էի․  ԽՍՀՄ-ի տարածքի բոլոր թռիչքներով մենք էինք թռչում․ ստացվում էր այնպես, որ ես օդում ավելի շատ էի լինում, քան գետնին։ Տանը կարող էի լինել օրական 6 ժամ․ այդ ընթացքում էլ շորերս էի փոխում ու կրկին վազում օդանավակայան։

(more…)

Share on Facebook

Գիշերը բարձր ջերմություն ունեի. այն ջերմություններից, որոնք բարձրանում են քեզ համար կարեւոր իրադարձությունների նախորդ օրերին: Գիտեի, որ առավոտյան պիտի ճանապարհ գնամ: Ողջ գիշեր համոզում էի ջերմությանս, որ իջնի… Իջավ:

Առավոտյան արթնացա ճանապարհիս ընկերներից մեկի զանգից. ասում էր` էս դեռ քնա°ծ ես, ես արդեն քո հետեւից եմ գալիս… Արագ հագնվեցի (դա ինձ մոտ համարյա թե չի ստացվում), լվացվեցի, հետո նոր հասկացա, որ ջերմություն չունեմ… ուրախացա…

Նստեցի տաքսի, բարեւեցի ճանապարհակցիս, նայեցի վարորդին… բարի, բայց մունաթ հայացք ուներ. մտածեցի` դե մարդա էլի, դա էլ իր հայացքն ա… տեղավորվեցի հետեւում` պատուհանի մոտ, լավն էր տեղս:

Տեղավորվելուց հետո, սովորաբար, մտածում եմ` տեսնես այս անգամ ինչ եմ տեսնելու ճանապարհներին, ինչ է ինձ տալու այս ճանապարհը…

(more…)

Share on Facebook