Ամոթ Մարինե Պետրոսյանին եւ Վահան Արծրունուն

March 12th, 2013 by Spiderone

Երեկ միգուցե կարդացել եք “Հեղափոխական լիդեր, թե խեղճ քաղաքացի` Րաֆֆի” գրառումս, որտեղ ներառել էի նաեւ Րաֆֆու այս լուսանկարը: Առավոտյան արթնացա, տեսա, որ ֆեյսբուքում ահագին մարդիկ լուսանկարս հրապարակել էին` reshare-ով հղում տալով Մարինե Պետրոսյանին: Երբ Մարինեի մոտ նայեցի լուսանկարը, տեսա, որ նա բլոգից save as ա արել, պահել համակարգչում, հետո իր իսկ անունից դրել ֆեյսբուքում: Լավ, իմ գրած տեքստը կարող էր դուր չգալ նրան, բայց եթե լուսանկարը դուրը եկել է, հանգիստ կարող էր նման կերպ հրապարակել` միայն թե հղում անելով բլոգին, մանավանդ, երբ մարդը հստակ գիտի` որտեղից ա վերցնում:

Մարինեին քոմենթի միջոցով շատ քաղաքավարի հարցրեցի.

- Լուսանկարը ձերն է?

- Չէ,-եղավ պատասխանը:

- Բա ինչի հղում չեք դրել, որ վերցրել եք sard.hetq.am-ից:

- Ես սարդից չեմ վերցրել: Որտեղից որ վերցրել եմ, հետը տեքստ կար դրված, որի հետ համաձայն չէի, դրա համար միայն լուսանկարն եմ վերցրել:

- Իսկ որտեղից եք վերցրել?

Պատասխանելու փոխարեն Մարինեն ջնջեց մեր այս ամբողջ խոսակցությունը եւ մի քոմենթ ավելացրեց` էս լուսանկարը վերցված ա ՍԱՐԴ ԲԼՈԳԻՑ: Էն որ ուզում էր ասել` էլ մի զզվացրու էլի, լավ եմ արել, գողացել եմ: Բայց դե էլ բան չասեցի, սուս-փուս ինձ համար սկսեցի ավելացնել “լուսանկարը sard.hetq.am-ի” գրությունը բոլոր լուսանկարների տակ, որոնք reshare էին արվել Մարինեից: Ներքուստ զարմացած էի, որ ստեղծագործող, գրող մարդը էդքան անփութորեն ու անտարբերորեն է մոտենում հեղինակային իրավունքին..

Reshare անողներից մեկն էլ Վահան Արծրունին էր, որտեղ եւս զուտ դրեցի “լուսանկարը` sard.hetq.am-ի” ստորագրությունը, ինչն Արծրունուն չափազանց զայրացրեց: Read the rest of this entry »

Հեղափոխական լիդեր,թե խեղճ քաղաքացի`Րաֆֆի

March 11th, 2013 by Spiderone

Վերջանում է հացադուլիս առաջին օրը. որեւէ ցավ, որեւէ տհաճ վիճակ չեմ ունեցել եւ ողջ օրս անց եմ կացրել Ազատության հրապարակում` նստած, կանգնած, քայլելով, թեյելով ու խոսելով: Հացադուլի որոշման գնացի զուտ խղճիս թելադրանքով, քանի որ երբ որեւէ մեկը իմ երկրի ապագայի համար իրեն զոհում է ինչ-որ տեղ, ես չեմ կարող կողքով անցնել, նայել վրան` կարծես թանգարանային նմուշ ու ճեմելով մտնել սրճարան, մի լավ բտվել, արարքները քննարկել, խմելուց հետո տուն գնալ ու մոնիտորի դիմաց նստել, մեծ-մեծ ստատուսներ գրել ցրտին սովից ու սառնությունից տառապող մարդու մասին. դա ես տգիտություն ու սերժություն եմ համարում: Էս պահին ես էլ մի բան արած եմ համարում ինձ, եթե հացադուլն է պայքարի ձեւ ընտրվում: Սա իմ ընկալումը Ազատության հրապարակում նստած ՀՀ քաղաքացի Րաֆֆի Հովհաննիսյանի մասին:

Read the rest of this entry »

Մի երթեւեկության պատմություն

February 15th, 2013 by Spiderone

by Ani Hovhannisyan

Հեղինակ` Աշոտ Վավյան
Փողոցն այնքան էր նեղ ու անհարմար, որ անհնար էր շրջանցել առջևի կանգնած ավտոմեքենան, որի վարորդը խոսում էր հեռախոսով և այս պահվածքով կարծես ուզում էր նաև ցույց տալ իր մեքենայի չափային ու գնային գերազանցությունը հետևինի նկատմամբ: Իսկ հնչող ազդանշանը հարմար առիթ էր նախքան շարժվելն իջնելու և ցուցադրելու արդեն սեփական մարմնի չափային ու քաշային առավելությունը…:
Մարդն իր փոքրիկ մեքենայով շարունակեց ճանապարը, թեև՝ անտրամադիր էր, և հենց այդ էր պատճառը, որ չնկատեց չգիտես որտեղից դեմ-դիմաց հայտնված սպիտակ շնիկին: Սակայն լավ էր, …մի կերպ արգելակեց: Իսկ շունն անտեր չէր, շուտով հայտնվեց բոլորին ծանոթ դեմքը, ում դեմքին էին սպասողական նայում իրեն ուղեկցող միմյանց շատ նման մարդիկ: Բայց դեմքն արդեն գոհունակ ժպտում էր՝ նայելով մեկ իր երեխային, մեկ՝ նրա գրկում փաղաքշվող կենդանուն: Նա արդեն որոշել էր հետաձգել օրվա գործերը և մտերիմների հետ ինչպես հարկն է նշել սիրելի շան փրկվելու իրադարձությունը:

Ցինիկները

February 5th, 2013 by Spiderone
Մեկ-մեկ երբ զգում եմ` հոգնելուց արդեն հոգնել եմ, հենց էդ ժամանակ ա, որ ինձ օգնության են գալիս ԿԳ նախարար Աշոտյանի ստատուսները: Օրհնվեր էն սհաթը, որ ես քեզ անդամագրվեցի ֆեյսբուքում, Աշոտյան, լուրջ ապրես: Թքած, որ էնքան վատ նախարար ես, որ ԵՊՀ բակալավրիս կոչումը եվրոպական ու նույնիսկ Նոր Զելանդիայի կրթական հանձնաժողովները համարում են “ՈՉԻՆՉ”, թքած, որ էնքան լավ նախարար ես, որ ամբողջ օրը ստատուս ես դնում, թե նախագահի թեկնածուները դպրոց ու բուհ չեն մտնելու, բայց դրա փոխարեն մանկավարժ մորս ստիպում են ընտրել քո թեկնածուին, թքած… բայց քո էդ ստատուսների համար նույնիսկ արժի համակրել քեզ :ՃՃՃ
Ու թքած, որ էս միջավայրում ու էս երկրում ամեն ինչ էնքան ոռի ա, որ դիմադիր, ընդիմադիր, դրանց միջադիր..սաղ նույն բանն են դարձել:
Ներքեւում ներառում եմ Աշոտյանի ստատուսը` քոմենթներով հանդերձ, որպեսզի հասկանաք, թե ինչն ինձ էս օրով էսքան բացեց :D

միտք

February 4th, 2013 by Spiderone

by Tim Nyberg

Էսօր միտքս հնարավորինս շատ կեղտոտվեց. ինքնապաշտպանություն էր: Երբ աղբանոցում երկար ես մնում, բնականորեն հոտը քեզ էլ է կպնում, որ չխեղդվես: Հետո սկսում ես քո վրայի հոտն էլ չզգալ, առավել սուր հոտերի կարիք ես ունենում ու ինքնապաշտպանվում: Երբեք էլ չեմ կարողացել այլաբանորեն խոսել: Ստիպված պիտի մի պատմություն հորինեմ, որ հասկանաք` ասածս ինչ է:

..մի քիչ մտածելուց հետո հասկանում եմ, որ հորինել էլ չեմ կարողանում:

Էփո ձյաձյան թող չգա

January 27th, 2013 by Spiderone

Հեղ` Փառանձեմ Հովհաննիսյան

Առաջին օրը եկավ Էփո ձյաձյան՝ Անուշ տոտայի ձեռքը բռնած, էնքան նման էր ինձ՝ մամաս ձեռքս բռնած մանկապարտեզ տանելուց, իսկ որ ճիշտն ասեմ սկի չեմ հիշում, թե մամաս ոնց էր ինձ մանկապարտեզ տանում… Էփո ձյաձյան, ինքը լուռ էր, լուռ շուրջը նստած բոլորի պես, հինգ, տասը րոպե նստեց, վեր կացավ, արդեն ինքը բռնեց Անուշ տոտայի ձեռքը, ուժ չունեցող տղամարդու հայացքով, որ սովորաբար ունենում են սերիալների բանտում հայտնվածները, կնոջը հուշեց, որ լավ կլինի գնան, հետո ոտքից գլուխ չափեց եկած տեղը, հաստատ մտքում ասաց՝ վաղն էլ կգամ… Մտքում խոսքի տերն էր. Վաղը էլի եկավ, առանց կնոջ եկավ, դժվար կնոջ բացակայության պատճառով ներս չմտավ, ուղղակի չմտավ, դրսում կանգնեց մինչև բոլորը դուրս եկան, էդ բոլորը ոնց որ Էփո ձյաձյայի աչքի գրողները լինեին, ամենալուռը ինքն էր, սուս ու փուս եկավ մինչև բարձր էդ թումբը, հետո իջավ բոլորի պես, երեկվա պես նայեց, նայեց, մի պահ մտքում ասաց՝ վաղը էլի կգամ, հետո մտափոխվեց շատ արագ, ասաց՝ էլ երբեք չեմ գա, չես տեսնի ինձ երբեք: Ես լինեի իրա փոխարեն մտքիս կստիպեի, որ ասեր՝ ես քեզ երբեք չեմ տեսնի, իսկ դու ոնց էլ լինի մի տեղից կտեսնես ինձ: Մի բան համոզում էր հավատալ՝ Էփո ձյաձյան վաղն էլ կգա, թող գա, թեկուզ լինի լուռ, թեկուզ կնոջ ձեռքը բռնի ու տասը րոպեից գնա, բայց գա…

Read the rest of this entry »

Ես ընտրում եմ ձեզ, տաքսիստներ

January 24th, 2013 by Spiderone

- Եկեք էս թունելի մեջով էլ անցնենք, հետո տաքսի կնստենք,- ես:

- Չէ, վտանգավոր ա,- Սեմ:

- …,- Հրանտ:

- Ես գնամ, կանցնեմ թունելը, էն մյուս կողմում կսպասեմ ձեզ,- ես:

- Անի, Անի…,- Սեմ ու Հրանտ:

Շրջվում, տեսնում եմ` արդեն տաքսի են բռնել: Վարորդին ափսոսալով հետ եմ գնում, որովհետեւ կարծում ա` հազիվ ուղեւոր ա գտել: Նստում եմ տաքսի նրանց հետ ու անցնում ենք թունելով:

- Եթե ես անցնեի էս թունելով, իմ համար աջ քաշած, կարո՞ղ ա խփեիք, գցեիք,- ես:

- Չհասկացա հարցը,- տաքսիստ:

- Ասում եմ` եթե էս թունելով անցնեի, քայլելով, իմ համար աջ քաշած, ինձ կխփեի՞ք, կգցեիք:

Read the rest of this entry »

Մեր կողմնակիցները միայն մենք էինք

January 13th, 2013 by Spiderone

Ֆրանսուհի ընկերոջս հետ համերգի էինք Առնո Բաբաջանյանի անվան համերգասրահում: Մենք միասին զուգարան մտնելու սովորություն ունեինք: Երբ զուգարանակոնքից օգտվելու իմ հերթն էր, ընկերուհիս քչփորում էր համերգասրահի զուգարանի դարակները: Կլինկորից վարագույրի հետեւում համերգասրահի աշխատակիցները Բաբաջանյանի մեծ պաստառն էին թաքցրել:

- Եթե էս պաստառը գողանաս ինձ համար, շնորհակալ կլինեմ,- ասացի ֆրանսուհուն:

Նայեց չափերին, հետո զուգարանի դռանը, հետո պատուհանին.

- Դռնից չենք կարող, պատուհանից եթե ներքեւ գցենք, կվնասվի,- ասաց:

Read the rest of this entry »

Խոսքից հետ կանգնել չկա

January 10th, 2013 by Spiderone

Ատում եմ հրաժեշտը: Այնքան անիմաստ տխրություն կա դրա մեջ: Հրաժեշտի ժամանակ թվում է` երբեք էլ չես հանդիպի նրան: Հրաժեշտի հուզումը պարզապես սպանում է մարդուն: Ու որքան երկար է այն տևում, գրողը տանի: Ոչ թե ցանկացել եմ, որ չհեռանան ինձանից, այլ, որ այդ սպանիչ վայրկյանները շուտ անցնեն: Այդպես էի հրաժեշտ տալիս հորս 7 տարեկանում: Փակված լոգարանում, ուռած ու կարմրած աչքերով ու ձեռքերով ականջներս փակ, որ չլսեմ թե դռան մոտ կանգնած հայրս ինչպես է կանչում անունս: Ամենասարսափելին այն է, որ մի գուցե գլխի ընկնեն, թե ինչու են կարմրած աչքերդ: Ու երբեք չի հաջողվում խուսափել այդ անիծյալ հրաժեշտից: Կոկորդում հսկայական քար, սեղմված ատամներ, դողացող մարմին, ջղաձգված ժպիտ ու ժամանակը հաշվող վայրկյաններ:

Read the rest of this entry »

Անտոնին

December 11th, 2012 by Spiderone

Իմ սիրելի Վիվիի հետ ամեն ուրբաթ նստում էինք Էլեկտրինայ-Վիլնյուս գնացող ավտոբուսն ու ուղեւորվում ուրբաթ-երեկոների գիրկը: Գիշերը չորսից հետո Վիլնյուսն իսկը մեր տեղն էր դառնում: Հաուս երաժշտության դմբդմբոցը, ռոքի ճղճղոցն ու ռոքնռոլի ոլորապտույտները մեզ մի փաբից մյուս բարն էին նետում: Այդ ժամանակ էր, երբ ծանոթանում էինք եվրոպայի լավագույն համալսարանների պրոֆեսորների հետ, մի սեղանից մյուսը տեղափոխվում, խմում հետները, գոռում “Cheeeers” ու դուրս գալիս ծխելու, խոսելու ու հռհռալու: Այդ ժամանակ էր, երբ քմահաճ եվրոպայում կամավոր լինես, թե պրոֆեսոր, կարեւորը լավ պարելն է:

Միակ վատ բանը սիգարետի վերջանալն էր. գիշերվա կեսին, երբ բացի շան պես խմողներից այլեւս ոչ ոք փողոցներում չէր մնում, որեւէ բաց խանութ էլ չկար, սիգարետի վերջանալն ամենահիմար բանն էր, որ կարող էր կատարվել:

Read the rest of this entry »